Omm Gallery

Georges Braque Original Etching 11/30

2011-04-02T01:30:00.000-07:00

Medium: Original Etching Edition: Numbered 11/30 in pencil in the lower left hand margin. Image Size: 29 x 36 cm. Paper Size: 52 x 67 cm. Style: Cubism Signed: This work is hand-signed by Georges Braque

Georges Braque was born on May 13 in 1882. He grew up near Paris, and in 1902 he settled there to study painting. He really liked pictures by the fauves who painted with bright colors and unstructured forms. He painted in those styles until 1908.

In 1908 Braque began to paint in the cubist style. Between 1908 and 1913 he began to study light and perspective. He used his studies to use shading of a cube to make it look both flat and three-dimensional at the same time. In 1909, Braque began to work with Pablo Picasso . They both began to use neutral colors and complex geometric patterns. This style of art is now called analytic cubism. Between 1910 and 1912, Braque began to use a collage. Collage is when an artist take things from everyday life like newspapers, fabric, rope, etc... and uses them is his art. In 1914 he enlisted in the French army and was injured. After the war, Braque used more bright colors and textured surfaces. He also painted more still lifes. He died on August 31, 1963. Georges Braque was born on May 13 in 1882. He grew up near Paris, and in 1902 he settled there to study painting. He really liked pictures by the fauves who painted with bright colors and unstructured forms. He painted in those styles until 1908.

In 1914 he enlisted in the French army and was injured. After the war, Braque used more bright colors and textured surfaces. He also painted more still lifes. He died on August 31, 1963.

New Art Collection - Marc Chagall original lithograph

2010-12-04T05:29:00.000-08:00

1.) Medium: Original color Lithograph
Edition: Numbered 31/50 in pencil in the lower left hand margin.
Image Size: 29 x 45 cm.
Paper Size: 42 x 58 cm.
Style: Surrealism
Signed: This work is hand-signed by Marc Chagall
*Price: Contact Us

2.) Medium: Original color Lithograph
Edition: Numbered 16/75 in pencil in the lower left hand margin.
Image Size: 24 x 32 cm.
Paper Size: 40 x 52 cm.
Style: Surrealism
Signed: This work is hand-signed by Marc Chagall
*Price: Contact Us

3.) Medium: Original color Lithograph
Edition: Numbered 16/75 in pencil in the lower left hand margin.
Image Size: 23 x 32 cm.
Paper Size: 43 x 59 cm.
Style: Surrealism
Signed: This work is hand-signed by Marc Chagall
*Price: Contact Us

*(Current Fair market Value: 10,000 - 19,000 USD.)

ศิลปะร่วมสมัยยังไม่ตาย

2010-09-15T00:57:00.000-07:00

ตลาดที่ซบเซากลับเป็นโอกาสให้นักสะสมสามารถหาซื้อผลงานศิลปะชั้นเยี่ยมได้ในราคาที่ไม่แพง

สภาพเศรษฐกิจแบบนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกจนลง ไม่เว้นนักสะสมงานศิลป์ราคาแพง ที่อาจจะเริ่มคิดๆ ว่า ควรจะเอาเงินที่ใช้ซื้อสะสมงานศิลป์ ไปซื้อบ้านดีๆ แถบชานเมืองในสหรัฐฯ ที่ถูกยึดจะคุ้มกว่าหรือไม่ อย่างไรก็ตาม แม้ตลาดงานศิลปะร่วมสมัยอาจจะลดความนิยมลง แต่ยังไม่ถึงกับล้มหายตายจากไป ในช่วงเวลาที่ตลาดตกต่ำอย่างนี้ ทำให้ทั้งศิลปินและ dealer ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์มากขึ้น ในขณะที่นักสะสมก็จะหวนกลับไปให้ความสำคัญกับคุณค่าพื้นฐานในงานศิลป์มากขึ้น เช่นความเป็นต้นแบบและคุณค่าที่เหนือกาลเวลา แทนการซื้อตามเสียงลือเสียงเล่าอ้างจากที่คนอื่นๆ บอกว่าดี

Clovis Whitfield ตัวแทนซื้อขายงานศิลป์หรือ art dealer ในลอนดอนชี้ว่า การซื้องานศิลป์เก่าๆ ดีๆ เป็นการลงทุนที่ดีกว่าการซื้อทองคำ ถ้าหากว่าคุณกำลัง มองหาสิ่งที่สามารถรักษาคุณค่าในตัวเอง แกลเลอรี่ของเขาใกล้จะได้ขายภาพเขียนยุคต้นศตวรรษที่ 16 โดยศิลปิน Andrea del Sarto ในยุคฟื้นฟูศิลปะวิทยาการฟลอเรนซ์ (Florentine renaissance) ในราคาสูงถึง 8.5 ล้านยูโร ซึ่งจะถือเป็นราคาที่สามารถทำลายสถิติราคาสูงสุดในตลาดงานศิลปะร่วมสมัยเลยทีเดียว

ขณะนี้นักสะสมงานศิลป์กำลังเที่ยวมองหาผลงานที่มีคุณภาพยอดเยี่ยมซึ่งสามารถจะซื้อได้ในราคาที่คุ้มค่า Don Rubell นักธุรกิจโรงแรมชาวอเมริกัน หนึ่งในนักสะสมผลงานศิลปะร่วมสมัยรายใหญ่ที่สุดในโลกกล่าวว่า นักสะสมก็เจ็บตัวจากวิกฤติเศรษฐกิจเช่นเดียว กัน จึงซื้องานศิลป์น้อยลงและพิถีพิถันในการเลือกมากขึ้น แต่โอกาสที่จะได้ซื้องานดีๆ มีมากในขณะนี้ และเขายังคงตามล่างานศิลป์เพื่อนำไปสมสะในพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวของเขา Rubell Family Art Collection ซึ่งตั้งอยู่ในสถานที่ที่เคยเป็นคลังสินค้าเก่าของหน่วยงานราชการในฟลอริดา Rubell และภรรยา Mera เริ่มซื้องานศิลป์มาตั้งแต่ทศวรรษ 1960 จนถึงบัดนี้ ไม่ว่าเศรษฐกิจจะดีหรือแย่ พวกเขาซื้อผลงานของ Damien Hirst และ Keith Haring มานานแล้ว ก่อนที่ศิลปินทั้งสองจะโด่งดังสุดขีดในเวลาต่อมา ตอนนี้ Rubell กำลังโปรดปรานผลงานใหม่ๆ ของศิลปินรุ่นเยาว์ และผลงานที่ดีที่สุดของศิลปินรุ่นกลาง

Rubell และครอบครัวซึ่งหลงใหลในงานศิลปะ มักจะใช้เวลาให้หมดไปกับการตระเวนไปตามแกลเลอรี่ต่างๆ และสตูดิโอ ทั่วโลกเพื่อชื่นชมผลงานศิลปะ เขาเชื่อว่างานที่ดีที่สุดของศิลปินคนหนึ่งๆ คือผลงานในช่วงปีแรกๆ ในตอนที่ศิลปินยังไม่มีชื่อเสียง และยังเต็มใจที่จะทดลองสิ่งใหม่ๆ ในผลงานของเขา Rubell เห็นว่า ศิลปะที่ดีที่สุด คือผลงานที่มีความคิดใหม่ๆ เทคนิคใหม่ๆ และการแสดงออกใหม่

แต่ในช่วงที่ตลาดศิลปะกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น ศิลปินมักจะผลิตงานซ้ำๆ กันมาก และการผลิตซ้ำตามกระแสตลาดก็ได้ทำลายศิลปะร่วมสมัยของจีนไปแล้ว ทั้งๆ ที่เมื่อปีที่แล้ว ศิลปะร่วมสมัยจากจีนได้รับความนิยมสุดขีด ศิลปินจีนเกือบจะกลายเป็นเศรษฐีในทันที จากผลงานที่อาจจะดูอลังการขึ้น แต่แก่นของเนื้อหาสาระกลับดูคล้ายๆ กันไปหมด (และมักจะเกี่ยวข้องกับประธาน Mao Zedong) เมื่อเทียบกับผลงานของศิลปินจีนด้วยกันเองในช่วง 15 ปีก่อน

ศิลปินจีนชื่อดังอย่าง Yue Minjun ในวัย 40 กลายเป็นศิลปินดังทันที เมื่อผลงานของเขาทำลายสถิติการประมูล ในปี 2008 ที่งานประมูล Christie's ในฮ่องกง ผลงานชื่อ "Gweong-Gweong" ของเขา ขายได้ในราคาสูงถึง 6.9 ล้านดอลลาร์ ซึ่งเป็นสถิติราคาสูงสุดสำหรับผลงานของ Yue แต่คนตัวสีชมพูที่มีใบหน้า หัวเราะปากกว้าง อันเป็นเอกลักษณ์ของ Yue ซึ่งปรากฏซ้ำๆ ในผลงานภาพเขียนและงานปั้นของเขา ซึ่งเคยขายได้ในราคาหลายล้านดอลลาร์ แต่หลังจากหลายปีผ่านไป งานศิลป์ร่วมสมัยของจีนจำนวนมากรวมถึงผลงานของ Yue กลับขายไม่ออกอีกต่อไป หลังจากความตื่นเต้นที่มีต่อศิลปะ "ใหม่" จากจีนจืดจางลง แกลเลอรี่หลายสิบแห่งในปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้ก็เริ่มหายหน้าหายตาไปตั้งแต่ช่วงตรุษจีนของปีนี้เป็นต้นมา

งานศิลป์ของจีนจึงกลายเป็นตัวอย่างอันดีที่สะท้อนความเป็นจริงในตลาดงานศิลปะร่วมสมัยที่เดินไปผิดทาง งานศิลป์ของจีนเติบโตเหมือนกับฟองสบู่ โดยขาดกรอบในเชิงคุณค่าของการเป็นงานที่น่าสะสม "ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้งานนั้นน่าสนใจ" Magnus Renfrew ผู้อำนวยการงานแสดงศิลปะ ART HK และอดีตผู้เชี่ยว ชาญงานศิลปะร่วมสมัยของ Bonhams ใน London กล่าว ด้วยเหตุนี้ บริษัทประมูลซึ่งมีอำนาจทางการตลาดมากกว่าสามารถเข้าถึงตลาดงานศิลป์โลกได้ดีกว่า จึงกลายเป็นผู้ตัดสินคุณค่าของศิลปิน ราคากลายเป็นปัจจัยหลักในการประเมินคุณค่าของผลงานศิลปะ กลายเป็นว่างานศิลป์จะดีเพราะมีราคา แพง หาใช่มีราคาแพงเพราะเป็นงานที่ดี

ยากที่จะบอกว่านักสะสมงานศิลป์เป็นสาเหตุหรือเหยื่อของแนวคิดที่ผิดเพี้ยนดังกล่าว Sundaram Tagore หลานชายของ Rabindranath Tagore กวีผู้ยิ่งใหญ่ของอินเดียเป็น dealer ให้กับแกลเลอรี่หลายแห่ง ในนิวยอร์ก ลอสแองเจลิสและฮ่องกง ชี้ว่า 90% ของนักสะสมงานศิลป์เป็นชาวอเมริกันหรือยุโรปหลายคนซื้องานศิลป์ โดยใช้หูไม่ใช่ตา แม้รายได้ของเขาจะตกลงไปถึง 70% แต่ Tagore บอกว่างานศิลป์ดีๆ ของศิลปิน ที่มีชื่อเสียงที่มีราคาตั้งแต่ 500,000 ดอลลาร์ขึ้นไปยังคงมีความเคลื่อนไหวดี อย่างเช่นภาพเขียนขาวดำเทคนิคผิวไม่เรียบของ Sohan Qadri จิตรกรชาวอินเดีย ซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจากการนั่งสมาธิและภาพน้ำตกของ Hiroshi Senju ศิลปินญี่ปุ่นที่ใช้เทคนิคการใช้สีจากเปลือกหอยบดละเอียดบนกระดาษใยข้าว

ศิลปะร่วมสมัยของจีนอาจกลับมาฟื้นตัวอีกครั้งเมื่อเศรษฐกิจ โลกฟื้นตัว ตอนนี้นักสะสมกำลังเลือกซื้องานอย่างระมัดระวังมาก ขึ้น ต้องการผลงานใหม่ๆ ที่มีคุณภาพ ทำให้ทั้งศิลปินและ dealer ต้องคิดสร้างสรรค์และทดลองสิ่งใหม่ๆ มากขึ้น บางทีสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำอาจเป็นการที่ศิลปินได้กลับไปอยู่กับ ตัวเองและกล้าที่จะสร้างสรรค์ผลงานที่มีความคิดแปลกใหม่ แม้ นักสะสมจะยอมจ่ายสูงเพื่อให้ได้งานชิ้นเอกมาครอบครอง ขณะเดียวกันก็ยังชอบงานที่ไม่แพงหรืองานทดลอง อย่างเช่นภาพถ่าย หรือผลงานศิลปะแบบล้ำยุคจากศิลปินในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วย

เมื่อตลาดงานศิลป์เป็นการค้าน้อยลง ทำให้แกลเลอรี่เริ่มกล้าที่จัดแสดงงานที่มีแนวคิดแปลกใหม่มากขึ้น ในฮ่องกงมีการจัด แสดงผลงานของศิลปินเวียดนามและกัมพูชา ภาพเขียนเหล่านี้มีราคาถูกแค่ 500 ดอลลาร์ก็มี มีการแสดงงานศิลป์แบบมุสลิมด้วย

อย่างไรก็ตาม ความเคลื่อนไหวใหม่ๆ ในตลาดศิลปะร่วม สมัยก็ยังคงมีอยู่บ้าง ในเดือนมิถุนายน Koons ราชาแห่งศิลปะแบบ kitsch art ชาวอเมริกัน จะจัดแสดงผลงานของเขาในลอนดอน ซี่งคาดว่าจะมีคนเข้าชมงานจำนวนมาก เมื่อปี 2007 ผลงานชื่อ "Hanging Heart (Magenta/Gold)" ของเขา ถูกประมูลไปในราคาสูงถึง 23.6 ล้านดอลลาร์ ทำสถิติใหม่สำหรับการประมูลซื้อ งานปั้นของศิลปินที่ยังมีชีวิตอยู่และยังมีผลงานอย่างต่อเนื่อง ส่วนซัมเมอร์ที่แล้ว ผลงานชื่อ "Ballon Flower(Margenta/Gold)" ของ Koons ก็ถูกประมูลไปในราคา 25.7 ล้านดอลลาร์

เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ที่งานศิลปะชื่อ Pulse New York มีการจัดแสดงภาพถ่าย ขนาดใหญ่ของ Imelda Marcos อดีตสุภาพ สตรีหมายเลขหนึ่งผู้อื้อฉาวของฟิลิปปินส์ โดยฝีมือของศิลปินชาวฟิลิปปินส์ Steve Tirona ปรากฏว่าได้รับความสนใจอย่างมาก ศิลปินใช้เทคนิคตกแต่งภาพทำให้เครื่องเพชรของ Imelda ดูเหมือนส่องประกายระยิบระยับเกินกว่าปกติ ภาพถ่ายของเธอกับ Saddam Hussein อดีตผู้นำอิรักในช่วงที่ยังเรืองอำนาจ ทำให้คิดว่างานศิลป์ร่วมสมัยดีๆ สักชิ้นนั้น ความจริงแล้วก็มีคุณค่าไม่ต่างกับงานคลาสสิกเช่นกัน นั่นคือ เตือนใจให้เราได้ฉุกคิดพินิจถึงคุณค่าของคน ค่านิยม และสิ่งที่เราตัดสินว่าเป็นความสวยงาม

ที่มา: นิตยสารผู้จัดการ 360 องศา สิงหาคม 2552
แปล/เรียบเรียง เสาวนีย์ พิสิฐานุสรณ์
นิวสวีค 6/13 เมษายน

A Colorful World Indeed Exhibition (Great Korean artist)

2010-08-12T21:14:00.000-07:00

ศิลปะแนวภววิสัย” ผลงานของ กุย เช ปาร์ก ศิลปินจากแดนกิมจิ ผู้หลงใหลในงานศิลป์แนวภววิสัยเป็นอย่างยิ่ง กุย เช ปาร์ก ถ่ายทอดผลงานด้วยสีน้ำมัน ที่สื่อออกมาผ่านภูเขา ต้นไม้ กวาง นก และผู้คนต่างๆ ซึ่งล้วนมีนัยยะซ่อนอยู่ให้ผู้เข้าชมได้มาเติมต่อกับจินตนาการให้สมบูรณ์ตามแต่ละบุคคล

งานศิลปะของ กุย เช ปาร์ก เป็นลักษณะการสร้างสรรค์แนวภววิสัย [Objectivty Art] ที่หมายถึงสิ่งที่ดำรงอยู่อย่างเป็นเอกเทศ เป็นอิสระ โดยไม่ขึ้นการรับรู้ของตนเอง เหตุการณ์ที่เป็นจริง สิ่งที่เกิดขึ้นเอง เป็นต้น ซึ่งถือเป็นเรื่องจริง หรือสิ่งที่ดำรงอยู่จริงเป็นหลัก อันเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างสรรค์ของศิลปินผู้นี้ที่ถ่ายทอดโดยไม่นำอารมณ์และความรู้สึกมาจับ

[A Colorful World Indeed Exhibition]

Coming Soon !

Melody of Mind Exhibition

2010-08-12T20:25:00.001-07:00

Series: Melody of Art
ศิลปะแห่งคีตะ
งานศิลปะของ ศิริพงศ์ นั้นมีดนตรี เป็นแรงขับเคลื่อนสร้างงานศิลปะขึ้นมาทุกชิ้นงาน เป็นงานศิลปะที่ให้ความสำคัญในเรื่องของ “ทัศนคติ” มากกว่าจะเหมือนในเรื่องของ “รูปแบบ” และให้ความสำคัญในเรื่องการแสดงออกทางอารมณ์และกายภาพ รวมถึงจิตใต้สำนึกของตัวศิลปินเองด้วย เน้นความเป็นปัจเจกเฉพาะตัวของศิลปิน โดยแทบจะไม่อ้างอิงถึงสรรพสิ่งใดๆในโลก แต่จะมุ่งไปที่การแสดงออกทางอารมณ์ความรู้สึกที่สดฉับพลัน ผ่านสีสันและฝีแปรง จากการที่ได้ยินเสียงดนตรีและรู้สึก แต่ไม่สามารถที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดให้เข้าใจได้ ศิลปินจึงแสดงออกมาทางด้านศิลปะแทน (เป็นงานสัจธรรมบริสุทธิ์ Reality)
ภาพจะมีลักษณะเป็นสองมิติ หรือ สามมิติ ส่วนใหญ่จะไม่พรรณนาเรื่องราวตามความเป็นจริง เรื่องราวล้วนเป็นนามธรรม และคำนึงถึงการจัดภาพ ลีลา จังหวะความสมดุล และความรู้สึก เพื่อให้เกิดอารมณ์และความรู้สึกเองเมื่อได้สัมผัสสิ่งที่รับรู้ในดนตรีอันไพเราะ และบางชิ้นงานนั้นได้มีการสร้างสัญญลักขณ์ต่างๆ ขึ้นมา ของตัวศิลปินเอง ซ้อนเรื่องราวแล้วความหมายไว้ในภาพ ถ้าได้จ้องมองภาพนานๆ จะมีความรู้สึกได้ยินเสียงก้องกังวานออกมาจากภาพ!

Siriphong’s Art & Music is a driving force to create art in every task. A work of art that focuses on the "Attitude" rather than in the "Form". And focuses on Emotional and Physical Expression, including the artist's own subconscious. It emphasizes the unique individuality of the Artists with hardly any reference to things in the World.
Siriphong aims at expressing the emotions through colors & brush strokes. Feel the sound of Music, which is unable to understand by words.
The painting will be abstract story in two-dimensional or three-dimensional according to the reality, which will not be able to describe the painting. When the whole picture is harmonized with the beats of the music, it balances the mood and sense. The artist builds the symbol of such overlapping stories and when touched with some pieces of music, it creates a meaning to the picture which is rare and feels like the voice ringing out of the picture.

Show on at "TAO Bar & Restaurant"
Location: THE ASCOTT Sathorn Bangkok 187 South-Sathorn Road, Yannawa, Sathorn, Bangkok 10120 Thailand
Mon - Sat 8.00 - 12.00 / 17.00 - 21.00

Standards in Criticism (มาตรฐานในการวิจารณ์)

2010-08-12T20:19:00.000-07:00

ผลงานทางด้านศิลปะทุกชิ้น - ไม่ว่าจะเป็น นวนิยาย, จิตรกรรม, ประติมากรรม, หรือสถาปัตยกรรม - ต่างเป็นผลผลิตที่ไม่เพียงแต่จะเกี่ยวข้องกับผู้สร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวพันกับเวลาและสถานที่ด้วย(the product not only of its creator but of its place and time)

ปิรามิดของอียิปต์ได้รับการสร้างขึ้นเมื่อประมาณ 3000 ปีก่อนคริสตศักราช, ในขณะที่ตึกระฟ้าเป็นสถาปัตยกรรมของคริสตศตวรรษที่ 20. งานเขียนนวนิยายในคริสตศตวรรษที่ 19 แตกต่างไปจากยุคสมัยที่ใกล้เคียงกันของคริสตศตวรรษที่ 20 ดังนั้นผลงานศิลปะแต่ละชิ้น

อันดับแรก, จะต้องถูกทำความเข้าใจในบริบทเกี่ยวกับเวลาและสถานที่ของมัน และ
อันดับที่สอง, ในฐานะที่เป็นตัวแทนของสไตล์หรือสกุลช่างโดยเฉพาะ มันจะต้องถูกมองย้อนไปสู่เบื้องหลังของตัวมันด้วยความเข้าใจอย่างเต็มเปี่ยมเกี่ยวกับเทคนิคและคุณภาพต่างๆของฝีมือ และความเชี่ยวชาญที่นำมาใช้ในช่วงสมัยนั้น

บรรดานักวิจารณ์ทั้งหลายก็เป็นผลิตผลของเวลาและสถานที่ของพวกเขาด้วยเช่นกัน. ความคิดจิตใจของพวกเขาได้รับการก่อตัวขึ้น ไม่เพียงแต่โดยความนึกคิดที่จำเพาะเท่านั้น แต่โดยไอเดียความคิดต่างๆในก่อนหน้านั้น ทั้งในด้านการเมือง, เศรษฐกิจ, สภาพสังคม, และศาสนา ซึ่งได้แพร่กระจายอยู่ในสังคมของพวกเขา พวกเขาอาจจะยอมรับหรือปฏิเสธความนึกคิดที่มีมาก่อนหน้านั้น แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขาได้รับการก่อรูปก่อร่างขึ้นมาโดยสิ่งเหล่านั้นนั่นเอง

ทั้งศิลปินและนักวิจารณ์ คือผู้ซึ่งได้รับประโยชน์และตกเป็นเหยื่อของขนบประเพณีและวัฒนธรรม(they are both benefited and victimized by tradition) พวกเขาได้รับประโยชน์ก็เพราะว่า พวกเขารู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ได้ผ่านไปแล้ว พวกเขาคือผู้ที่รับทอดสืบช่วงเกี่ยวกับความพยายามทางศิลปะต่างๆของอดีต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของเทคนิค, วิธีการ, สไตล์, และความช่างคิดประดิษฐ์สร้างสรรค์(creative ingenuity)

ส่วนการที่พวกเขาตกเป็นเหยื่อของขอบเขตอะไรก็ตาม ที่ผูกพันพวกเขากับขนบประเพณีนั้น มันอาจจะเก็บรักษาเขาจากการยอมรับคุณค่าในการเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ, ในความผันแปร, และในทิศทางแปลกใหม่ของรูปลักษณ์ของศิลปะ

ศิลปินมาสู่โลกของงานศิลปะ นั่นเพราะ ผลลัพธ์ของอัตลักษณ์ส่วนตัวภายในของเขา(his inner dispositions), เบื้องหลัง(background), และพรสวรรค์หรือความสามารถพิเศษ(talent). ส่วนนักวิจารณ์เผชิญหน้ากับผลงานศิลปะนั้น ด้วย ผลลัพธ์อันเนื่องมาจากอัตลักษณ์ส่วนตัวภายในของศิลปิน, เบื้องหลัง, และทฤษฎีต่างๆเกี่ยวกับศิลปะ

ในด้านของศิลปิน, การตัดสินส่วนตัวได้สร้างผลงานศิลปะขึ้นมาชิ้นหนึ่ง. ส่วนในด้านของนักวิจารณ์, การตัดสินส่วนตัวเป็นการตีราคาและประเมินคุณค่าผลงานศิลปะชิ้นนั้น (On the side of the artist, individual judgment has made a work of art. On the side of the critic, individual judgment appraises and evaluates it)

อย่างที่ทราบกันถึงขอบเขตของการตัดสินที่มีลักษณะเป็นอัตวิสัย(subjective), หรือที่เป็นส่วนตัว ซึ่งถูกนำเข้าไปพัวพัน, เราสามารถที่จะทำให้การวิจารณ์ประเมินคุณค่าผลงานทางด้านศิลปะเป็นเรื่องของภววิสัย(objective), ปราศจากอคติอย่างสิ้นเชิง, หรือเป็นเรื่องของมาตราฐานได้หรือไม่? สำหรับคำตอบอันนี้ ขึ้นอยู่กับว่าขอบเขตของผลงานศิลปะสามารถที่จะได้รับการตัดสินโดยลำพังในฐานะที่เป็นงานศิลปะ และไม่ไปเกี่ยวข้องกับบริบทอื่นๆ อย่างเช่น ศีลธรรม, สังคม, หรือการเมืองได้หรือไม่?

มันไม่อาจที่จะมีมาตราฐานต่างๆที่เป็นภววิสัยโดยเบ็ดเสร็จสำหรับงานศิลปะใดๆอย่างนั้น ดังตัวอย่างเช่นในเรื่องของคณิตศาสตร์ ซึ่งถือว่าเป็นศาสตร์ที่มีความแน่นอนมากที่สุด. เราไม่สามารถที่จะโต้แย้งถึงข้อเท็จจริงอันนี้ได้ที่ว่า 1 + 1 = 2. การตัดสินส่วนตัวไม่อาจเป็นเช่นนั้นได้

แต่ในบางกรณี อาจจะมีมาตราฐานที่เป็นภววิสัยอันนั้นในการตัดสินผลงานศิลปะด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะอันนี้มันเป็นจริงในเรื่องราวที่เกี่ยวกับทางด้านเทคนิค

อย่างเช่นคำถามที่ว่า โน๊ตดนตรีที่เราได้ฟังนั้น ถูกเล่นออกมาอย่างถูกต้องแล้วใช่ไหม? หรือคำถามที่ว่า, จิตรกรคนนั้นได้มีการควบคุมฝีมือเกี่ยวกับการเขียนภาพลงบนผืนผ้าใบได้ดีแล้วใช่ไหม? เป็นต้น

มาตราฐานที่ค่อนข้างเป็นภววิสัยอันนั้นได้นำมาใช้กับการวิเคราะห์และการอธิบายผลงานศิลปะ นอกเหนือไปจากการอธิบายก็คือ "การตีความผลงานศิลปะ" และอันนี้คือสาระอันหนึ่งของการตัดสินส่วนตัวของนักวิจารณ์ (Beyond description is interpretation, and this is a matter of the private judgment of the crtitic)

นักวิจารณ์หลายๆคนอาจตีความผลงานศิลปกรรมในแนวทางที่ขัดแย้งกันต่างๆ มาตราฐานที่สามารถถูกนำมาใช้ในการตีความก็คือ"ความเป็นไปได้ที่มีเหตุผล"(plausibility) : ซึ่งอันนี้เป็นการตีความอันหนึ่งที่สามารถเชื่อถือได้ ใช่ไหม?

นักวิจารณ์ในฐานะที่เป็นนักตีความงานศิลปะจะตั้งคำถามที่ว่า : บทกวีบทนี้, หรือนวนิยาย, หรืองานจิตรกรรม, หรือภาพยนตร์เรื่องนี้ได้กล่าวอะไรออกมา? และในการให้คำตอบ นักวิจารณ์จะแสดงตัวของเขาเองออกมา, แต่ตามมาตรการบางอย่าง คำตอบของเขาจะต้องเข้ากัน หรือลงรอยกันกับผลงานศิลปะ

ยกตัวอย่างเช่น, ผลงานที่มีชื่อเสียงของ Pablo Picasso ที่ชื่อว่า "Guernica" เป็นการปฏิเสธเกี่ยวกับเรื่องของสงครามอันน่ากลัวใช่ไหม? นวนิยายเรื่อง "Madame Bovary" ของ Gustave Flaubert แสดงออกถึงความสำนึกทางสังคมของชนชั้นกลางใช่ไหม? ในทั้งสองกรณีข้างต้นนี้ คำตอบก็คือว่า"ใช่" ทั้งนี้เพราะ จากการตรวจสอบเกี่ยวกับผลงานแต่ละชิ้น ได้แสดงให้เห็นว่า การตีความเช่นนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปได้นั่นเอง

Nonartistic Standards (มาตรฐานที่ไม่เกี่ยวกับศิลปะ)

2010-08-12T20:17:00.000-07:00

หนึ่งในการจัดการแสดงผลงานทางด้านศิลปะครั้งสำคัญของคริสตศตวรรษที่ 20 ก็คือ"นิทรรศการศิลปะสมัยใหม่นานาชาติ"(the International Exhibition of Modern Art) ได้จัดให้มีขึ้นในปี ค.ศ.1913 ณ ที่ the Regiment Armory in New York City. มันเป็นการนำเอาผลงานของศิลปิน Post-impressionist และ Cubist ของฝรั่งเศสเข้ามายังสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก

นิทรรศการศิลปะครั้งนี้เป็นการช็อคทางวัฒนธรรมแก่บรรดาจิตรกรชาวอเมริกัน และยิ่งช็อคมากกว่านั้นสำหรับสาธารณชนโดยทั่วไป. ศิลปินอเมริกันคนหนึ่ง, Kenyon Cox, ได้พูดถึงเกี่ยวกับ Paul Cezanne ว่าเขาเป็นจิตรกรที่"ปราศจากพรสวรรค์อย่างสิ้นเชิง"(he was "absolutely without talent). และ Vincent van Gogh ได้รับการพิจารณาว่า"ไม่มีทักษะความชำนาญที่จะระบายสีให้เรียบได้เลย"(too unskilled to give quality to an evenly laid coat of pigment)

แต่ในทุกวันนี้ Cezanne, Van Gogh, และศิลปินคนอื่นๆที่เป็นตัวแทนสำหรับการแสดงนิทรรศการในครั้งนั้น ศิลปินเหล่านี้ ได้รับการพิจารณาว่าเป็นคนสำคัญในโลกของจิตรกรรมสมัยใหม่และเป็นผู้ส่งอิทธิพลให้กับลัทธิศิลปะในคริสตศตวรรษที่ 20

บรรดานักวิจารณ์ทั้งหลายและสาธารณชนโดยทั่วไป ผู้ซึ่งโจมตีการแสดงศิลปะ the Armory Show ต่างก็พิจารณาการแสดงนิทรรศการครั้งนี้ด้วยไอเดียและความคิดที่มีขอบเขตจำกัดเกี่ยวกับงานจิตรกรรมว่า ควรจะเป็นอย่างไร? พวกเขาล้มเหลวที่จะได้รับความประทับใจในงานศิลปกรรมเหล่านี้เนื่องจากความแปลกใหม่ และความแตกต่างไปจากสิ่งที่พวกเขารู้จักนั่นเอง

พวกเขายังล้มเหลวที่จะซาบซึ้งในเบื้องหลังทางวัฒนธรรมและสังคม ซึ่งสไตล์ทางศิลปกรรมใหม่ๆได้ถือกำเนิดขึ้นด้วย. ตามความเป็นจริงแล้ว, พวกเขาตัดสินผลงานศิลปะด้วยสาระที่ไม่ใช่มาตราฐานต่างๆทางด้านศิลปะ(nonartistic standards) นั่นคือ พวกเขาตัดสินมันโดยขนบประเพณี(judging it by tradition)

พวกเขาไม่ได้เห็นบรรดาศิลปินใหม่ๆในช่วงเวลาและสถานที่ของพวกเขา(did not see the new artist in their time and place). บรรดานักวิจารณ์ทั้งหลายได้ยึดฉวยศิลปกรรมใหม่ๆอันนี้ด้วยเบื้องหลังของวันเวลาและสถานที่อื่น และทำการตัดสินศิลปกรรมเหล่านี้. พวกเขาไม่ได้ค้นหาความดีเลิศเกี่ยวกับศิลปกรรมใหม่ในเทอมของตัวมันเอง แต่ค้นหามันในเทอมของยุคสมัยในอีกยุคหนึ่ง

ยังมีมาตราฐานที่ไม่เกี่ยวกับศิลปะอื่นๆอีกที่มักจะนำมาใช้ตัดสินผลงานทางด้านศิลปะเสมอๆ นั่นก็คือ เรื่องของ ศีลธรรม, ศาสนา, และการเมือง. หนึ่งในผลงานจิตรกรรมทั้งหลายในการแสดงศิลปะ the Armory Show ซึ่งแต่นั้นเป็นต้นมา ได้กลายเป็นผลงานชิ้นหนึ่งที่มีชื่อเสียงในฐานะผลงานทางด้าน cubist ซึ่งสร้างขึ้นมาโดย Marcel Duchamp ภาพดังกล่าวมีชื่อว่า "Nude Descending a Staircase No.2" (ภาพเปลือยเดินลงบันได). ภาพนี้ได้รับการปรักปรำว่าเป็นงานศิลปกรรมที่เลว แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นก็คือ เป็นภาพที่ได้รับการคัดค้านและแสดงความไม่ยอมรับในด้านศีลธรรม

ผลงานศิลปะประเภทหนังสือ(วรรณกรรม) บ่อยครั้งที่สุด มักจะถูกคัดค้านแสดงการไม่ยอมรับมาจากด้านของศีลธรรมหรือความคิดเห็นทางศาสนา. Plato นักปรัชญากรีกลือนามได้ประณามนักกวีทั้งหลายและนักเขียนบทละคร ซึ่งสะท้อนออกมาจากอุดมคติของเขาเกี่ยวกับอุตมรัฐ ทั้งนี้เพราะกวีและนักเขียนบทละครทั้งหลายเหล่านั้น จะทำลายนโยบายของสาธารณรัฐลงไปนั่นเอง และนำทางผู้คนไปสู่หนทางที่ผิด

Plato เชื่อว่าบรรดานักกวีและนักเขียนบทละครทั้งหลาย พยายามโกหกเกี่ยวกับเรื่องของพระเจ้า, วีรบุรุษต่างๆ, และผู้คน. และนั่นเป็นเหตุให้การก่อตัวในเรื่องของคุณความดีในหมู่พลเมืองและความยุติธรรมของรัฐเป็นไปอย่างเชื่องช้า

ในช่วงระหว่างยุคกลาง รายชื่อหนังสือซึ่งไม่ควรที่จได้รับการอ่านได้ถูกส่งต่อกันลงมาโดยศาสนาจักร ทั้งนี้เพราะ หนังสือต่างๆบางเล่มถูกคิดว่าเป็นอันตรายต่อชีวิตทางด้านจิตวิญญานและทางรอด(salvation)ของคนเรานั่นเอง

ในคริสตศตวรรษที่ 20 ช่วงระหว่างการเถลิงอำนาจของ Adolf Hitler ภายใต้ระบอบสังคมนิยมแห่งชาติในเยอรมัน หนังสือต่างๆที่ถูกพิจารณาว่าจะโค่นล้มทำลายกฎเกณฑ์การปกครอง และพวกมันจะต้องถูกเผาทิ้งเพื่อทำลายให้สิ้นซาก

ก่อนหน้านี้ ในสหภาพโซเวียต, จีน, และประเทศสังคมนิยมและคอมมิวนิสต์อื่นๆ, ผลงานทางด้านศิลปกรรมทั้งหลายจะได้รับการตัดสินบนพื้นฐานของสิ่งที่ได้รับการเรียกขานว่า"ลัทธิสัจจะสังคมนิยม"(socialist realism) อันนี้หมายความว่า ผลงานทางด้านศิลปะต่างๆจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับนโยบายต่างๆของรัฐ และจะได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากความคิดเห็นอันนั้น

ถ้าหากว่าผลงานศิลปกรรมชิ้นใดมิได้บรรยายหรือวาดภาพในเชิงสนับสนุน การดิ้นรนต่อสู้อันห้าวหาญของมวลชนเพื่อนำไปสู่การสร้างตัวของลัทธิสังคมนิยม มันก็จะได้รับการพิจารณาในฐานะที่เป็นผลงานซึ่งมีคุณค่าความดีน้อยมาก โดยไม่ต้องคำนึงถึงความดีในเชิงศิลปะแต่อย่างใด. ด้วยเหตุนี้ ละครโอเปร่าเรื่อง"Lady Macbeth of Mzensk" ของ Dimitri Shostakovich, ซึ่งครั้งแรกได้นำออกแสดงในปี ค.ศ.1936 จึงถูกประณามในสหภาพโซเวียตและได้ถูกถอนการแสดงออกไป

โชคชะตาในอย่างเดียวกันได้บังเกิดขึ้นกับ Boris Pasternak ซึ่งเป็นเจ้าของนวนิยายเรื่อง"Doctor Zhivago". สำหรับนวนิยายเรื่องนี้ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณคดีในปี ค.ศ.1958, แต่มันได้กระตุ้นปลุกเร้าความตรงกันข้ามอย่างมากในสหภาพโซเวียต ทั้งนี้เพราะมัน"เป็นตัวแทนท่าทีของการหมิ่นประมาทการปฏิวัติเดือนตุลา[ของปี ค.ศ.1907], ซึ่งประชาชนเป็นผู้กระทำการนี้ขึ้น, และการสร้างสังคมในสหภาพโซเวียต.

ประวัติศาสตร์การวิจาร์ศิลปะ (ในโลกตะวันตก)

2010-08-09T06:00:00.000-07:00

การวิจารณ์งานศิลปะ อาจได้รับการให้นิยามความหมาย ในฐานะที่เป็นกระบวนการเกี่ยวกับการตัดสินคุณภาพต่างๆในเชิงสุนทรีย์ของงานทางด้านทัศนศิลป์และโสตศิลป์, ซึ่งส่วนใหญ่ได้แก่ งานจิตรกรรม, ประติมากรรม, และสถาปัตยกรรม, ละคร, ดนตรี, และวรรณกรรม แต่อย่างไรก็ตาม ได้รวมถึงวัตถุ"งานฝีมือ"ต่างๆเอาไว้ด้วย อันนี้ได้กลายเป็นขอบเขตความรู้ที่พิเศษในยุคสมัยใหม่

แต่การตัดสินต่างๆเกี่ยวกับผลงานทางด้านศิลปะนั้น ได้เริ่มปรากฏมีขึ้นมานับตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว ในงานเขียนต่างๆที่เกี่ยวกับการพรรณาและกวีนิพนธ์, ประวัติศาสตร์, ตำรับตำราทางเทคนิคในด้านศิลปะ, และการสนทนาทางด้านปรัชญาเกี่ยวกับสุนทรียศาสตร์

ในโลกตะวันตก การไตร่ตรองเรื่องของศิลปะได้เริ่มสะท้อนออกมาโดยบรรดานักปรัชญาทั้งหลายในยุคกรีกโบราณ ดังเช่น Plato ได้สนทนาถึงเรื่องของสัดส่วน(proportion)ในฐานะที่เป็นต้นตอของความงาม, และการจำลองแบบ(momesis), หรือการเลียนแบบ(imitation), เป็นวิธีการขั้นแรกของศิลปะ

มาถึงยุคของ Aristotle ได้มีการจำแนกแยกแยะประเภทต่างๆของการเลียนแบบแตกต่างออกไป, และ Xenocrates ได้เขียนตำราทางด้านเทคนิคเกี่ยวกับจิตรกรรมและประติมากรรม ซึ่งได้สนทนาไปถึงการสังเคราะห์ในเชิงอุดมคติเกี่ยวกับเรื่องของสัดส่วนและการเลียนแบบ(the ideal synthesis of proportion and imitation)ในเทอมเกี่ยวกับชีวิตความเป็นอยู่ของบรรดาศิลปินคลาสสิคของกรีก

ต่อมาในช่วงคริสตศตวรรษที่ 3 (สมัยกลางหรือยุคมืด), Plotinus ได้รวมเอารหัสยลัทธิ(ลัทธิความลึกลับ-mysticism)และลัทธิเพลโตใหม่(Neo-platonism)เข้าไว้ด้วยกัน เพื่อให้ภาพลักษณ์ต่างๆที่มีต้นตอจากพระผู้เป็นเจ้าและการตีความนั่นเอง(to give images a divine source and interpretation) ประกอบกับในยุค Byzantine ได้ใช้แสงและสีเพื่อมาปลุกเร้าจิตวิญญานที่อยู่เหนือขึ้นไป ซึ่งวางอยู่ข้างใต้สัญลักษณ์อันแฝงด้วยความหมาย และประดับประดาตกแต่งอัตลักษณ์ของศิลปะคริสเตียนในยุคกลาง

ในยุคสมัย Italian RENAISSANCE ของคริสตศตวรรษที่ 14-16 ได้มีการนำเอาแบบจำลองสมัยคลาสสิคกรีกมาเป็นพื้นฐานของงานศิลปะ. Leonardo da Vinci เขียนเอาไว้ว่า งานจิตรกรรมได้นำมาซึ่งความหมาย ที่ประกอบกันด้วยเหตุผลและคณิตศาสตร์ในปฏิบัติการที่เป็นวิทยาศาสตร์อย่างหนึ่ง

งานเขียน "lives of the Artists"(1550)(ชีวิตความเป็นอยู่ของบรรดาศิลปิน) ซึ่งเป็นผลงานของ Giorgio VASARI, ในอีกด้านหนึ่ง, ได้เน้นเรื่องบุคคลิกภาพทางด้านศิลปะและความก้าวหน้าทางเทคนิคในฐานะที่เป็นมาตรวัดของศิลปะ ความสุดยอดซึ่งเขาพบเห็นก็คือ ความเป็นอัจฉริยะของ Michelangelo

สำหรับแนวความคิดของ Vasari เกี่ยวกับความเป็นอัจฉริยภาพคือ Neo-platonic ซึ่งถือว่าศิลปินที่มีแรงดลใจนั้น ได้สร้างสรรค์ความงามอย่างโลกๆขึ้นมาในฐานะที่เป็นผลสะท้อนของความสมบรูณ์แบบ(the Absolute) อุดมคติเช่นว่านี้ ได้อธิบายลักษณะศิลปะบารอคและสถาปัตยกรรมของคริสตศตวรรษที่ 17

ในช่วงกลางคริสตศตวรรษที่ 18 ความโน้มเอียงของนักเหตุผลนิยม(rationalist tendency)นำไปสู่กฎเกณฑ์และการหักห้าม(order and restraint) ประกอบกับความสนใจที่ถือกำเนิดขึ้นมาโดยการขุดค้นทางโบราณคดี(excavation)เกี่ยวกับจักรวรรดิ์โรมันที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ซึ่งได้ให้แรงดลใจแก่ลัทธิ NEO-CLASSICISM ที่ได้มีการเน้นถึงความแม่นยำถูกต้องต่อหุ่นจำลองต่างๆของกรีกและโรมัน มีการเริ่มศึกษาเรื่องของประวัติศาสตร์ศิลป์, สร้างพิพิธภัณฑ์ต่างๆ, และการจัดนิทรรศการทางด้านศิลปะสู่สาธารณชนเป็นประจำขึ้น

ทั้งหลายเหล่านี้มีกำเนิดขึ้นในช่วงของคริสตศตวรรษที่ 18 บทความต่างๆ หรือ reviews แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการแสดงนิทรรศการเหล่านี้, อย่างเช่น ผลงานที่เขียนขึ้นมาโดย Denis DIDEROT, ได้เป็นการเริ่มต้นขึ้นของการวิจารณ์งานศิลปะ อย่างที่เรารู้จักกันในทุกวันนี้

ในช่วงต้นของคริสตศตวรรษที่ 19, ROMANTICISM, ถือเป็นลัทธิทางด้านศิลปะลัทธิหนึ่งที่เป็นปฏิกริยาทวนกระแสต่อความตีบตันของ Neo-Classic, และลัทธิ Romantic ได้เจริญเติบโตหยั่งรากไปตลอดทั่วทั้งยุโรป

ในประเทศอังกฤษ ผลงานจิตรกรรมภาพทิวทัศน์และสถาปัตยกรรมที่ฟื้นตัวขึ้นในแบบกอธธิคเป็นการตรึกตรองใคร่ครวญเกี่ยวกับเรื่อง"การระเหิดให้สูงส่งขึ้น"(the Sublime), ซึ่งศัพท์คำนี้หมายถึง ความรู้สึกที่ถูกยกระดับขึ้นและทำให้ปรากฏเป็นรูปร่างในแง่มุมที่น่าเกรงขามและแม้แต่ในแง่มุมที่น่ากลัวเกี่ยวกับธรรมชาติ

ในประเทศเยอรมัน นักปรัชญาในแนวอุดมคติ Georg Wilhelm Friedrich HEGEL อยู่นอกเหนือไปจากการฟื้นคืนทางประวัติศาสตร์ของลัทธิ neo-classicism ด้วยประวัติศาสตร์วิภาษวิธีของเขาเกี่ยวกับศิลปะ ซึ่งเป็นคุณสมบัติสำคัญในการพัฒนาทางด้านประวัติศาสตร์ศิลปะและทฤษฎีทางศิลปะต่อมาภายหลัง

สำหรับ Hegel ประติมากรคลาสสิคทั้งหลายได้บรรลุถึงดุลยภาพที่สมบรูณ์อันหนึ่งระหว่าง "ความคิด" กับ"วัสดุ"(the classical sculptors had achieved a perfect balance between idea and material), แต่ในงานศิลปกรรมแบบโรแมนติค ความคิดมีอิทธิพลเหนือกว่าวัสดุ, มันยินยอมให้ศิลปินแสวงหาการเปิดเผยตัวของจิตวิญญาน (but in romantic art the idea predominates over the material, allowing the artist to seek the revelation of Spirit)

ในฝรั่งเศส, Eugene Delacroix ท้าทายต่อหลักการลัทธิ neo-classic ที่ได้รับการสนับสนุนโดย the Academie des Beaux Arts ด้วยผลงานจิตรกรรมในแบบโรแมนติคของเขา และได้รับการสนับสนุนในงานเขียนวิจารณ์ต่างๆของ Charles Baudelaire, ผู้ซึ่งได้วางคุณค่าในระดับสูงสุดบนความสามารถเกี่ยวกับการจินตนาการ

ส่วนศิลปินคนอื่นๆของฝรั่งเศสที่รับหลักการลัทธิสัจนิยม(REALISM) ก็ได้สร้างสรรค์ภาพงานในเชิงวิพากษ์วิจารณ์สังคม(socially critical images)เกี่ยวกับชีวิตของคนเมืองและชนบท พวกชาวไร่ชาวนาในช่วงยุคสมัยของพวกเขา และปฏิเสธเนื้อหาเรื่องราวในแบบคลาสสิคและเชิงเปรียบเทียบที่แฝงความหมาย. ส่วนบรรดาศิลปินคนอื่นๆ, ทั้งในฝรั่งเศสและที่อื่นๆ, มีความเชื่อในศิลปะเพื่อศิลปะ(art for art's sake)

ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 บรรดาศิลปินในแนวทาง impressionists และ post-impressionists ได้ถูกปฏิเสธโดยวงการศิลปกรรมในสมัยนั้นซึ่งผูกติดอยู่กับขนบจารีต ดังนั้นจึงก่อให้เกิดศิลปินสมัยใหม่ที่เรียกว่า AVANT-GARDE, ในเวลาต่อมา และมันได้กลายมามีอิทธิพลครอบงำต่อศิลปะในคริสตศตวรรษที่ 20 ตามมา

เมื่อไม่นานมานี้ ศิลปะมักจะกลายมาเป็นเรื่องราวในทฤษฎีต่างๆทางปรัชญาเกี่ยวกับความรู้ ซึ่งได้ให้กำเนิดข้อคิดเห็นเกี่ยวกับการวิพากษ์วิจารณ์ใหม่ๆอย่างกว้างขวางมากขึ้นตามลำดับ ยกตัวอย่างเช่น จิตวิทยาของฟรอยด์(Freudian psychology) และทฤษฎีต่างๆทางปรากฎการณ์วิทยาเกี่ยวกับเจตนาและความตั้งใจ(phenomeno logical theories of intentionality) ซึ่งได้แปรรูปความคิดต่างๆเกี่ยวกับประสบการณ์ที่เป็นอัตวิสัยของทั้งตัวศิลปินและผู้ดูไป และนำเสนอระดับต่างๆเกี่ยวกับความหมายใหม่ๆ และรูปแบบใหม่ๆของงานศิลปะขึ้นมา

ไอเดียความคิดที่ขจรขจายไปอีกอย่างก็คือว่า ศิลปะได้สร้างวิธีการอันหนึ่งเกี่ยวกับประสบการณ์ที่คล้ายๆกันกับ"ภาษา"ในการปฏิบัติการของมัน. การวิจารณ์ในแนวรูปทรงนิยม(formalist criticism)ได้พัฒนาความคิดเห็นอันนี้ขึ้นมา ซึ่งได้นำไปสู่การปกป้องเกี่ยวกับจิตรกรรมและประติมากรรมนามธรรม(Abstract Art)

นักวิจารณ์ในแนว formalist ที่เด่นๆอย่างเช่น Clive BELL และ Cement GREENBERG ได้ถกเถียงถึงความสำคัญเกี่ยวกับปัจจัยต่างๆที่เป็นแก่นแท้ของรูปทรง, อย่างเช่น สี เส้น และองค์ประกอบ, และได้ยืนยันว่า"เนื้อหา"เป็นเรื่องรอง(representational content is secondary), กระทั่งรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่น่ารำคาญหรือทำให้เขว(distracting)เอาเลยทีเดียว (หมายเหตุ : โครงสร้างของศิลปะนั้น ประกอบขึ้นมาจาก 3 ส่วนคือ, รูปแบบ, เนื้อหา, และเทคนิค. นักวิจารณ์ในแนวรูปทรงนิยม จะเน้นพูดถึงเรื่องของรูปแบบและเทคนิค โดยไม่ให้ความสำคัญเกี่ยวกับเรื่องของเนื้อหา)

แต่อย่างไรก็ตาม การวิพากษ์วิจารณ์ที่ควบคู่กันในแนวทางของพวก Marxist ได้กลายมามีอิทธิพลเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆโดยผ่านงานเขียนของนักทฤษฎีต่างๆอย่างเช่น Theodor ADORNO และ Water BENJAMIN

การวิจารณ์ในแนว Marxist ร่วมสมัย พยายามที่จะไปให้พ้นจากบทวิจารณ์ต่างๆในเชิงสังคมวิทยา ซึ่งในคริสตศตวรรษที่ 19 การวิจารณ์ในแนวทาง Marxist ได้ทำหน้าที่สำรวรตรวจตราเพื่อทำความเข้าใจปฏิกริยาต่างๆในเชิงวิภาษวิธีเกี่ยวกับรูปแบบทางด้านศิลปะ, เงื่อนไขต่างๆเกี่ยวกับผลิตผลของมัน, และการตีความทางด้านเนื้อหา, ซึ่งบ่อยครั้งมักจะใช้ระเบียบวิธีเกี่ยวกับโครงสร้างทางภาษาและมนุษยวิทยา(structural linguistics and anthropology)

ท่าทีหรือทัศนคติเกี่ยวกับการวิจารณ์ที่แผ่กว้างในช่วงทศวรรษที่ 1980s ก็คือ บทบาทที่เป็นไปในทางตรงข้ามกับพวก modernist avant-gards ยังคงขยายตัวต่อไป, ซึ่งได้นำไปสู่สภาพการณ์ต่างๆที่เรียกว่า eclectic condition แพร่หลายอยู่ทั่วไป ซึ่งถือได้ว่าเป็นอัตลักษณ์ของ Postmodernism. (สำหรับคำว่า eclectic นั้นหมายความเกี่ยวกับ การนำเอาสิ่งที่ดีๆจากหลายๆแหล่งมารวมอยู่ด้วยกัน โดยไม่มีความสอดคล้องกัน ซึ่งเป็นลักษณะของศิลปกรรมหลังสมัยใหม่ มันคล้ายๆกับเป็นการผสมปนเป หรือลักษณะ hybrid)

ทฤษฎีเมื่อเร็วๆนี้ของ Post-Structuralism และทฤษฎีการตีความ(Interpretation Theory)ได้นำเสนอยุทธวิธีเกี่ยวกับการประเมินคุณค่าการวิจารณ์ ซึ่งได้รวมเอาความคิดเห็นอันหลากหลายและให้การยอมรับพื้นฐานอันไม่แน่นอน(คลุมเครือ - indeterminacy) ในเรื่องของความหมายด้วย

จะเห็นได้ว่า นับจากคริสตศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา การวิจารณ์ศิลปะได้พัฒนาไปมาก มีการนำเอาความรู้ในหลายๆสาขามาใช้เพิ่มเติมศักยภาพของการวิจารณ์ เพื่อให้เข้าใจถึงแง่มุมอื่นๆที่แฝงอยู่ในตัวศิลปิน ซึ่งสะท้อนถ่ายออกมาผ่านผลงานศิลปกรรมของพวกเขา ดังนั้น การสนใจแต่เฉพาะเรื่องราวของศิลปะ เรื่องของเทคนิค วิธีการ หรือองค์ประกอบของศิลปะแต่เพียงอย่างเดียว จึงไม่เพียงพออีกต่อไปสำหรับยุคนี้

เรียบเรียงขึ้นมาจากงานเขียนของ B. Ward Doubet ในหัวข้อเรื่อง Art Criticism; จาก The Grolier's Encycolpedia: Grolier Electronic Publishing, Inc.1993

องค์ประกอบและประวัติศาสตร์การวิจารณ์ศิลปะ

2010-08-09T05:38:00.000-07:00

What Art is (ศิลปะคือ…)

ยังไม่มีใครเคยให้คำนิยามเกี่ยวกับศิลปะซึ่งเป็นที่พึงพอใจได้ทั้งหมด เป็นเวลาหลายต่อหลายศตวรรษมาแล้วที่ศิลปะได้รับการพิจารณาว่าคือ การเลียนแบบ และการแสดงออก(imitation and expression)

ตามขนบประเพณีแล้ว คำว่า"ศิลปะ"เป็นการอ้างอิงถึงทักษะในการสร้างบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา (ไม่ว่าจะเป็นบทกวีหรือรองเท้าคู่หนึ่ง ในสมัยโบราณไม่ได้มีการแยกทักษะเหล่านี้) และศิลปินก็คือผู้ที่สร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา

ในบางแง่มุมนั้น สิ่งที่ศิลปินสร้างสรรค์ขึ้นมาจะได้รับการพิจารณาว่าเป็นการเลียนแบบโลกธรรมชาติ. ผลงานจิตรกรรมชิ้นหนึ่งอาจเป็นการสะท้อนส่วนเล็กๆบางส่วนของธรรมชาติ. รูปปั้นหรืองานประติมากรรมอาจจะเลียนแบบผู้คนและภาพสัตว์ ส่วนสิ่งก่อสร้างสถาปัตยกรรมนั้น เลียนแบบที่พักอาศัยหลบซ่อนซึ่งมีที่มาจากถ้ำ รองเท้าเป็นทั้งการเลียนแบบรูปเท้าและปกป้องเท้าของเราให้พ้นจากอันตราย

เพียงเมื่อคริสตศตวรรษที่ 19 มานี้เอง ศิลปะได้รับการพิจารณาว่าคือ"การแสดงออก"(expression) กล่าวคือ, มันเป็นการแสดงออกถึงความรู้สึก, ความคิด, และข้อคิดเห็นต่างๆของเหล่าบรรดาศิลปินเท่ากับการเกี่ยวข้องถึงเรื่องของทักษะความชำนาญ

ดูเหมือนว่าจะเป็นการถูกต้องที่จะสรุปว่า ศิลปะคือการรวมกันของทั้งคู่ -นั่นคือการเลียนแบบ และการแสดงออก: บรรดาศิลปินทั้งหลายเลียนแบบชีวิตและผลงานของพวกเขาก็สร้างถ้อยแถลงหรือบรรยายเกี่ยวกับแง่มุมหรือคุณสมบัติบางอย่างของชีวิต

นวนิยายเรื่อง "Moby Dick" ของ Herman Melville เป็นการลอกเลียนอย่างเข้มข้นในการบรรยายได้อย่างถูกต้องแม่นยำเกี่ยวกับการล่าปลาวาฬในคริสตศตวรรษที่ 19 นอกจากนี้ มันยังเป็นการแสดงออกที่ยอดเยี่ยมด้วย ในการถ่ายทอดเกี่ยวกับความในจดใจจ่อและความกังวลใจของกัปตัน Ahab กับปลาวาฬสีขาวขนาดมหึมาอย่างมีชีวิตชีวา มันเป็นการตีความอันหนึ่งในเรื่องของชีวิต

ในผลงานวิจารณ์ของนักวิจารณ์ทั้งหลาย พวกเขาจะต้องรู้เกี่ยวกับนิยามความหมายของศิลปะของพวกเขาเอง และเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวและสไตล์ต่างๆในการสื่อออกมา ซึ่งจะได้รับการประเมินคุณค่า

พวกเขาจักต้องเข้าใจในเรื่องเทคนิคที่เฉพาะเจาะจงด้วย ทั้งนี้เพราะผลงานวิจารณ์ของพวกเขาเป็นจำนวนมาก เป็นสาระอันหนึ่งเกี่ยวกับการเปรียบเทียบและความขัดแย้ง. พวกเขาจะต้องอธิบายและตีความงานศิลปะชิ้นหนึ่ง และจะต้องวิเคราะห์ถึงความดีเลิศในผลงานนั้นด้วยการเปรียบเทียบมันกับผลงานชิ้นอื่นๆในประเภทเดียวกัน

Standards in Criticism (มาตรฐานในการวิจารณ์)
ผลงานทางด้านศิลปะทุกชิ้น - ไม่ว่าจะเป็น นวนิยาย, จิตรกรรม, ประติมากรรม, หรือสถาปัตยกรรม - ต่างเป็นผลผลิตที่ไม่เพียงแต่จะเกี่ยวข้องกับผู้สร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวพันกับเวลาและสถานที่ด้วย(the product not only of its creator but of its place and time)

ปิรามิดของอียิปต์ได้รับการสร้างขึ้นเมื่อประมาณ 3000 ปีก่อนคริสตศักราช, ในขณะที่ตึกระฟ้าเป็นสถาปัตยกรรมของคริสตศตวรรษที่ 20. งานเขียนนวนิยายในคริสตศตวรรษที่ 19 แตกต่างไปจากยุคสมัยที่ใกล้เคียงกันของคริสตศตวรรษที่ 20 ดังนั้นผลงานศิลปะแต่ละชิ้น

อันดับแรก, จะต้องถูกทำความเข้าใจในบริบทเกี่ยวกับเวลาและสถานที่ของมัน และ
อันดับที่สอง, ในฐานะที่เป็นตัวแทนของสไตล์หรือสกุลช่างโดยเฉพาะ มันจะต้องถูกมองย้อนไปสู่เบื้องหลังของตัวมันด้วยความเข้าใจอย่างเต็มเปี่ยมเกี่ยวกับเทคนิคและคุณภาพต่างๆของฝีมือ และความเชี่ยวชาญที่นำมาใช้ในช่วงสมัยนั้น

บรรดานักวิจารณ์ทั้งหลายก็เป็นผลิตผลของเวลาและสถานที่ของพวกเขาด้วยเช่นกัน. ความคิดจิตใจของพวกเขาได้รับการก่อตัวขึ้น ไม่เพียงแต่โดยความนึกคิดที่จำเพาะเท่านั้น แต่โดยไอเดียความคิดต่างๆในก่อนหน้านั้น ทั้งในด้านการเมือง, เศรษฐกิจ, สภาพสังคม, และศาสนา ซึ่งได้แพร่กระจายอยู่ในสังคมของพวกเขา พวกเขาอาจจะยอมรับหรือปฏิเสธความนึกคิดที่มีมาก่อนหน้านั้น แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขาได้รับการก่อรูปก่อร่างขึ้นมาโดยสิ่งเหล่านั้นนั่นเอง

ทั้งศิลปินและนักวิจารณ์ คือผู้ซึ่งได้รับประโยชน์และตกเป็นเหยื่อของขนบประเพณีและวัฒนธรรม(they are both benefited and victimized by tradition) พวกเขาได้รับประโยชน์ก็เพราะว่า พวกเขารู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ได้ผ่านไปแล้ว พวกเขาคือผู้ที่รับทอดสืบช่วงเกี่ยวกับความพยายามทางศิลปะต่างๆของอดีต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของเทคนิค, วิธีการ, สไตล์, และความช่างคิดประดิษฐ์สร้างสรรค์(creative ingenuity)

ส่วนการที่พวกเขาตกเป็นเหยื่อของขอบเขตอะไรก็ตาม ที่ผูกพันพวกเขากับขนบประเพณีนั้น มันอาจจะเก็บรักษาเขาจากการยอมรับคุณค่าในการเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ, ในความผันแปร, และในทิศทางแปลกใหม่ของรูปลักษณ์ของศิลปะ

ศิลปินมาสู่โลกของงานศิลปะ นั่นเพราะ ผลลัพธ์ของอัตลักษณ์ส่วนตัวภายในของเขา(his inner dispositions), เบื้องหลัง(background), และพรสวรรค์หรือความสามารถพิเศษ(talent). ส่วนนักวิจารณ์เผชิญหน้ากับผลงานศิลปะนั้น ด้วย ผลลัพธ์อันเนื่องมาจากอัตลักษณ์ส่วนตัวภายในของศิลปิน, เบื้องหลัง, และทฤษฎีต่างๆเกี่ยวกับศิลปะ

ในด้านของศิลปิน, การตัดสินส่วนตัวได้สร้างผลงานศิลปะขึ้นมาชิ้นหนึ่ง. ส่วนในด้านของนักวิจารณ์, การตัดสินส่วนตัวเป็นการตีราคาและประเมินคุณค่าผลงานศิลปะชิ้นนั้น (On the side of the artist, individual judgment has made a work of art. On the side of the critic, individual judgment appraises and evaluates it)

อย่างที่ทราบกันถึงขอบเขตของการตัดสินที่มีลักษณะเป็นอัตวิสัย(subjective), หรือที่เป็นส่วนตัว ซึ่งถูกนำเข้าไปพัวพัน, เราสามารถที่จะทำให้การวิจารณ์ประเมินคุณค่าผลงานทางด้านศิลปะเป็นเรื่องของภววิสัย(objective), ปราศจากอคติอย่างสิ้นเชิง, หรือเป็นเรื่องของมาตราฐานได้หรือไม่? สำหรับคำตอบอันนี้ ขึ้นอยู่กับว่าขอบเขตของผลงานศิลปะสามารถที่จะได้รับการตัดสินโดยลำพังในฐานะที่เป็นงานศิลปะ และไม่ไปเกี่ยวข้องกับบริบทอื่นๆ อย่างเช่น ศีลธรรม, สังคม, หรือการเมืองได้หรือไม่?

มันไม่อาจที่จะมีมาตราฐานต่างๆที่เป็นภววิสัยโดยเบ็ดเสร็จสำหรับงานศิลปะใดๆอย่างนั้น ดังตัวอย่างเช่นในเรื่องของคณิตศาสตร์ ซึ่งถือว่าเป็นศาสตร์ที่มีความแน่นอนมากที่สุด. เราไม่สามารถที่จะโต้แย้งถึงข้อเท็จจริงอันนี้ได้ที่ว่า 1 + 1 = 2. การตัดสินส่วนตัวไม่อาจเป็นเช่นนั้นได้

แต่ในบางกรณี อาจจะมีมาตราฐานที่เป็นภววิสัยอันนั้นในการตัดสินผลงานศิลปะด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะอันนี้มันเป็นจริงในเรื่องราวที่เกี่ยวกับทางด้านเทคนิค

อย่างเช่นคำถามที่ว่า โน๊ตดนตรีที่เราได้ฟังนั้น ถูกเล่นออกมาอย่างถูกต้องแล้วใช่ไหม? หรือคำถามที่ว่า, จิตรกรคนนั้นได้มีการควบคุมฝีมือเกี่ยวกับการเขียนภาพลงบนผืนผ้าใบได้ดีแล้วใช่ไหม? เป็นต้น

มาตราฐานที่ค่อนข้างเป็นภววิสัยอันนั้นได้นำมาใช้กับการวิเคราะห์และการอธิบายผลงานศิลปะ นอกเหนือไปจากการอธิบายก็คือ "การตีความผลงานศิลปะ" และอันนี้คือสาระอันหนึ่งของการตัดสินส่วนตัวของนักวิจารณ์ (Beyond description is interpretation, and this is a matter of the private judgment of the crtitic)

นักวิจารณ์หลายๆคนอาจตีความผลงานศิลปกรรมในแนวทางที่ขัดแย้งกันต่างๆ มาตราฐานที่สามารถถูกนำมาใช้ในการตีความก็คือ"ความเป็นไปได้ที่มีเหตุผล"(plausibility) : ซึ่งอันนี้เป็นการตีความอันหนึ่งที่สามารถเชื่อถือได้ ใช่ไหม?

นักวิจารณ์ในฐานะที่เป็นนักตีความงานศิลปะจะตั้งคำถามที่ว่า : บทกวีบทนี้, หรือนวนิยาย, หรืองานจิตรกรรม, หรือภาพยนตร์เรื่องนี้ได้กล่าวอะไรออกมา? และในการให้คำตอบ นักวิจารณ์จะแสดงตัวของเขาเองออกมา, แต่ตามมาตรการบางอย่าง คำตอบของเขาจะต้องเข้ากัน หรือลงรอยกันกับผลงานศิลปะ

ยกตัวอย่างเช่น, ผลงานที่มีชื่อเสียงของ Pablo Picasso ที่ชื่อว่า "Guernica" เป็นการปฏิเสธเกี่ยวกับเรื่องของสงครามอันน่ากลัวใช่ไหม? นวนิยายเรื่อง "Madame Bovary" ของ Gustave Flaubert แสดงออกถึงความสำนึกทางสังคมของชนชั้นกลางใช่ไหม? ในทั้งสองกรณีข้างต้นนี้ คำตอบก็คือว่า"ใช่" ทั้งนี้เพราะ จากการตรวจสอบเกี่ยวกับผลงานแต่ละชิ้น ได้แสดงให้เห็นว่า การตีความเช่นนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปได้นั่นเอง

Nonartistic Standards (มาตรฐานที่ไม่เกี่ยวกับศิลปะ)
หนึ่งในการจัดการแสดงผลงานทางด้านศิลปะครั้งสำคัญของคริสตศตวรรษที่ 20 ก็คือ"นิทรรศการศิลปะสมัยใหม่นานาชาติ"(the International Exhibition of Modern Art) ได้จัดให้มีขึ้นในปี ค.ศ.1913 ณ ที่ the Regiment Armory in New York City. มันเป็นการนำเอาผลงานของศิลปิน Post-impressionist และ Cubist ของฝรั่งเศสเข้ามายังสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก

นิทรรศการศิลปะครั้งนี้เป็นการช็อคทางวัฒนธรรมแก่บรรดาจิตรกรชาวอเมริกัน และยิ่งช็อคมากกว่านั้นสำหรับสาธารณชนโดยทั่วไป. ศิลปินอเมริกันคนหนึ่ง, Kenyon Cox, ได้พูดถึงเกี่ยวกับ Paul Cezanne ว่าเขาเป็นจิตรกรที่"ปราศจากพรสวรรค์อย่างสิ้นเชิง"(he was "absolutely without talent). และ Vincent van Gogh ได้รับการพิจารณาว่า"ไม่มีทักษะความชำนาญที่จะระบายสีให้เรียบได้เลย"(too unskilled to give quality to an evenly laid coat of pigment)

แต่ในทุกวันนี้ Cezanne, Van Gogh, และศิลปินคนอื่นๆที่เป็นตัวแทนสำหรับการแสดงนิทรรศการในครั้งนั้น ศิลปินเหล่านี้ ได้รับการพิจารณาว่าเป็นคนสำคัญในโลกของจิตรกรรมสมัยใหม่และเป็นผู้ส่งอิทธิพลให้กับลัทธิศิลปะในคริสตศตวรรษที่ 20

บรรดานักวิจารณ์ทั้งหลายและสาธารณชนโดยทั่วไป ผู้ซึ่งโจมตีการแสดงศิลปะ the Armory Show ต่างก็พิจารณาการแสดงนิทรรศการครั้งนี้ด้วยไอเดียและความคิดที่มีขอบเขตจำกัดเกี่ยวกับงานจิตรกรรมว่า ควรจะเป็นอย่างไร? พวกเขาล้มเหลวที่จะได้รับความประทับใจในงานศิลปกรรมเหล่านี้เนื่องจากความแปลกใหม่ และความแตกต่างไปจากสิ่งที่พวกเขารู้จักนั่นเอง

พวกเขายังล้มเหลวที่จะซาบซึ้งในเบื้องหลังทางวัฒนธรรมและสังคม ซึ่งสไตล์ทางศิลปกรรมใหม่ๆได้ถือกำเนิดขึ้นด้วย. ตามความเป็นจริงแล้ว, พวกเขาตัดสินผลงานศิลปะด้วยสาระที่ไม่ใช่มาตราฐานต่างๆทางด้านศิลปะ(nonartistic standards) นั่นคือ พวกเขาตัดสินมันโดยขนบประเพณี(judging it by tradition)

พวกเขาไม่ได้เห็นบรรดาศิลปินใหม่ๆในช่วงเวลาและสถานที่ของพวกเขา(did not see the new artist in their time and place). บรรดานักวิจารณ์ทั้งหลายได้ยึดฉวยศิลปกรรมใหม่ๆอันนี้ด้วยเบื้องหลังของวันเวลาและสถานที่อื่น และทำการตัดสินศิลปกรรมเหล่านี้. พวกเขาไม่ได้ค้นหาความดีเลิศเกี่ยวกับศิลปกรรมใหม่ในเทอมของตัวมันเอง แต่ค้นหามันในเทอมของยุคสมัยในอีกยุคหนึ่ง

ยังมีมาตราฐานที่ไม่เกี่ยวกับศิลปะอื่นๆอีกที่มักจะนำมาใช้ตัดสินผลงานทางด้านศิลปะเสมอๆ นั่นก็คือ เรื่องของ ศีลธรรม, ศาสนา, และการเมือง. หนึ่งในผลงานจิตรกรรมทั้งหลายในการแสดงศิลปะ the Armory Show ซึ่งแต่นั้นเป็นต้นมา ได้กลายเป็นผลงานชิ้นหนึ่งที่มีชื่อเสียงในฐานะผลงานทางด้าน cubist ซึ่งสร้างขึ้นมาโดย Marcel Duchamp ภาพดังกล่าวมีชื่อว่า "Nude Descending a Staircase No.2" (ภาพเปลือยเดินลงบันได). ภาพนี้ได้รับการปรักปรำว่าเป็นงานศิลปกรรมที่เลว แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นก็คือ เป็นภาพที่ได้รับการคัดค้านและแสดงความไม่ยอมรับในด้านศีลธรรม

ผลงานศิลปะประเภทหนังสือ(วรรณกรรม) บ่อยครั้งที่สุด มักจะถูกคัดค้านแสดงการไม่ยอมรับมาจากด้านของศีลธรรมหรือความคิดเห็นทางศาสนา. Plato นักปรัชญากรีกลือนามได้ประณามนักกวีทั้งหลายและนักเขียนบทละคร ซึ่งสะท้อนออกมาจากอุดมคติของเขาเกี่ยวกับอุตมรัฐ ทั้งนี้เพราะกวีและนักเขียนบทละครทั้งหลายเหล่านั้น จะทำลายนโยบายของสาธารณรัฐลงไปนั่นเอง และนำทางผู้คนไปสู่หนทางที่ผิด

Plato เชื่อว่าบรรดานักกวีและนักเขียนบทละครทั้งหลาย พยายามโกหกเกี่ยวกับเรื่องของพระเจ้า, วีรบุรุษต่างๆ, และผู้คน. และนั่นเป็นเหตุให้การก่อตัวในเรื่องของคุณความดีในหมู่พลเมืองและความยุติธรรมของรัฐเป็นไปอย่างเชื่องช้า

ในช่วงระหว่างยุคกลาง รายชื่อหนังสือซึ่งไม่ควรที่จได้รับการอ่านได้ถูกส่งต่อกันลงมาโดยศาสนาจักร ทั้งนี้เพราะ หนังสือต่างๆบางเล่มถูกคิดว่าเป็นอันตรายต่อชีวิตทางด้านจิตวิญญานและทางรอด(salvation)ของคนเรานั่นเอง

ในคริสตศตวรรษที่ 20 ช่วงระหว่างการเถลิงอำนาจของ Adolf Hitler ภายใต้ระบอบสังคมนิยมแห่งชาติในเยอรมัน หนังสือต่างๆที่ถูกพิจารณาว่าจะโค่นล้มทำลายกฎเกณฑ์การปกครอง และพวกมันจะต้องถูกเผาทิ้งเพื่อทำลายให้สิ้นซาก

ก่อนหน้านี้ ในสหภาพโซเวียต, จีน, และประเทศสังคมนิยมและคอมมิวนิสต์อื่นๆ, ผลงานทางด้านศิลปกรรมทั้งหลายจะได้รับการตัดสินบนพื้นฐานของสิ่งที่ได้รับการเรียกขานว่า"ลัทธิสัจจะสังคมนิยม"(socialist realism) อันนี้หมายความว่า ผลงานทางด้านศิลปะต่างๆจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับนโยบายต่างๆของรัฐ และจะได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากความคิดเห็นอันนั้น

ถ้าหากว่าผลงานศิลปกรรมชิ้นใดมิได้บรรยายหรือวาดภาพในเชิงสนับสนุน การดิ้นรนต่อสู้อันห้าวหาญของมวลชนเพื่อนำไปสู่การสร้างตัวของลัทธิสังคมนิยม มันก็จะได้รับการพิจารณาในฐานะที่เป็นผลงานซึ่งมีคุณค่าความดีน้อยมาก โดยไม่ต้องคำนึงถึงความดีในเชิงศิลปะแต่อย่างใด. ด้วยเหตุนี้ ละครโอเปร่าเรื่อง"Lady Macbeth of Mzensk" ของ Dimitri Shostakovich, ซึ่งครั้งแรกได้นำออกแสดงในปี ค.ศ.1936 จึงถูกประณามในสหภาพโซเวียตและได้ถูกถอนการแสดงออกไป

โชคชะตาในอย่างเดียวกันได้บังเกิดขึ้นกับ Boris Pasternak ซึ่งเป็นเจ้าของนวนิยายเรื่อง"Doctor Zhivago". สำหรับนวนิยายเรื่องนี้ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณคดีในปี ค.ศ.1958, แต่มันได้กระตุ้นปลุกเร้าความตรงกันข้ามอย่างมากในสหภาพโซเวียต ทั้งนี้เพราะมัน"เป็นตัวแทนท่าทีของการหมิ่นประมาทการปฏิวัติเดือนตุลา[ของปี ค.ศ.1907], ซึ่งประชาชนเป็นผู้กระทำการนี้ขึ้น, และการสร้างสังคมในสหภาพโซเวียต.

ภาคที่สอง : ประวัติศาสตร์การวิจาร์ศิลปะ(ในโลกตะวันตก)
สำหรับภาคที่สองนี้ เรียบเรียงขึ้นมาจากงานเขียนของ B. Ward Doubet ในหัวข้อเรื่อง Art Criticism; จาก The Grolier's Encycolpedia: Grolier Electronic Publishing, Inc.1993 ความว่าดังนี้

การวิจารณ์งานศิลปะ อาจได้รับการให้นิยามความหมาย ในฐานะที่เป็นกระบวนการเกี่ยวกับการตัดสินคุณภาพต่างๆในเชิงสุนทรีย์ของงานทางด้านทัศนศิลป์และโสตศิลป์, ซึ่งส่วนใหญ่ได้แก่ งานจิตรกรรม, ประติมากรรม, และสถาปัตยกรรม, ละคร, ดนตรี, และวรรณกรรม แต่อย่างไรก็ตาม ได้รวมถึงวัตถุ"งานฝีมือ"ต่างๆเอาไว้ด้วย อันนี้ได้กลายเป็นขอบเขตความรู้ที่พิเศษในยุคสมัยใหม่

แต่การตัดสินต่างๆเกี่ยวกับผลงานทางด้านศิลปะนั้น ได้เริ่มปรากฏมีขึ้นมานับตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว ในงานเขียนต่างๆที่เกี่ยวกับการพรรณาและกวีนิพนธ์, ประวัติศาสตร์, ตำรับตำราทางเทคนิคในด้านศิลปะ, และการสนทนาทางด้านปรัชญาเกี่ยวกับสุนทรียศาสตร์

ในโลกตะวันตก การไตร่ตรองเรื่องของศิลปะได้เริ่มสะท้อนออกมาโดยบรรดานักปรัชญาทั้งหลายในยุคกรีกโบราณ ดังเช่น Plato ได้สนทนาถึงเรื่องของสัดส่วน(proportion)ในฐานะที่เป็นต้นตอของความงาม, และการจำลองแบบ(momesis), หรือการเลียนแบบ(imitation), เป็นวิธีการขั้นแรกของศิลปะ

มาถึงยุคของ Aristotle ได้มีการจำแนกแยกแยะประเภทต่างๆของการเลียนแบบแตกต่างออกไป, และ Xenocrates ได้เขียนตำราทางด้านเทคนิคเกี่ยวกับจิตรกรรมและประติมากรรม ซึ่งได้สนทนาไปถึงการสังเคราะห์ในเชิงอุดมคติเกี่ยวกับเรื่องของสัดส่วนและการเลียนแบบ(the ideal synthesis of proportion and imitation)ในเทอมเกี่ยวกับชีวิตความเป็นอยู่ของบรรดาศิลปินคลาสสิคของกรีก

ต่อมาในช่วงคริสตศตวรรษที่ 3 (สมัยกลางหรือยุคมืด), Plotinus ได้รวมเอารหัสยลัทธิ(ลัทธิความลึกลับ-mysticism)และลัทธิเพลโตใหม่(Neo-platonism)เข้าไว้ด้วยกัน เพื่อให้ภาพลักษณ์ต่างๆที่มีต้นตอจากพระผู้เป็นเจ้าและการตีความนั่นเอง(to give images a divine source and interpretation) ประกอบกับในยุค Byzantine ได้ใช้แสงและสีเพื่อมาปลุกเร้าจิตวิญญานที่อยู่เหนือขึ้นไป ซึ่งวางอยู่ข้างใต้สัญลักษณ์อันแฝงด้วยความหมาย และประดับประดาตกแต่งอัตลักษณ์ของศิลปะคริสเตียนในยุคกลาง

ในยุคสมัย Italian RENAISSANCE ของคริสตศตวรรษที่ 14-16 ได้มีการนำเอาแบบจำลองสมัยคลาสสิคกรีกมาเป็นพื้นฐานของงานศิลปะ. Leonardo da Vinci เขียนเอาไว้ว่า งานจิตรกรรมได้นำมาซึ่งความหมาย ที่ประกอบกันด้วยเหตุผลและคณิตศาสตร์ในปฏิบัติการที่เป็นวิทยาศาสตร์อย่างหนึ่ง

งานเขียน "lives of the Artists"(1550)(ชีวิตความเป็นอยู่ของบรรดาศิลปิน) ซึ่งเป็นผลงานของ Giorgio VASARI, ในอีกด้านหนึ่ง, ได้เน้นเรื่องบุคคลิกภาพทางด้านศิลปะและความก้าวหน้าทางเทคนิคในฐานะที่เป็นมาตรวัดของศิลปะ ความสุดยอดซึ่งเขาพบเห็นก็คือ ความเป็นอัจฉริยะของ Michelangelo

สำหรับแนวความคิดของ Vasari เกี่ยวกับความเป็นอัจฉริยภาพคือ Neo-platonic ซึ่งถือว่าศิลปินที่มีแรงดลใจนั้น ได้สร้างสรรค์ความงามอย่างโลกๆขึ้นมาในฐานะที่เป็นผลสะท้อนของความสมบรูณ์แบบ(the Absolute) อุดมคติเช่นว่านี้ ได้อธิบายลักษณะศิลปะบารอคและสถาปัตยกรรมของคริสตศตวรรษที่ 17

ในช่วงกลางคริสตศตวรรษที่ 18 ความโน้มเอียงของนักเหตุผลนิยม(rationalist tendency)นำไปสู่กฎเกณฑ์และการหักห้าม(order and restraint) ประกอบกับความสนใจที่ถือกำเนิดขึ้นมาโดยการขุดค้นทางโบราณคดี(excavation)เกี่ยวกับจักรวรรดิ์โรมันที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ซึ่งได้ให้แรงดลใจแก่ลัทธิ NEO-CLASSICISM ที่ได้มีการเน้นถึงความแม่นยำถูกต้องต่อหุ่นจำลองต่างๆของกรีกและโรมัน มีการเริ่มศึกษาเรื่องของประวัติศาสตร์ศิลป์, สร้างพิพิธภัณฑ์ต่างๆ, และการจัดนิทรรศการทางด้านศิลปะสู่สาธารณชนเป็นประจำขึ้น

ทั้งหลายเหล่านี้มีกำเนิดขึ้นในช่วงของคริสตศตวรรษที่ 18 บทความต่างๆ หรือ reviews แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการแสดงนิทรรศการเหล่านี้, อย่างเช่น ผลงานที่เขียนขึ้นมาโดย Denis DIDEROT, ได้เป็นการเริ่มต้นขึ้นของการวิจารณ์งานศิลปะ อย่างที่เรารู้จักกันในทุกวันนี้

ในช่วงต้นของคริสตศตวรรษที่ 19, ROMANTICISM, ถือเป็นลัทธิทางด้านศิลปะลัทธิหนึ่งที่เป็นปฏิกริยาทวนกระแสต่อความตีบตันของ Neo-Classic, และลัทธิ Romantic ได้เจริญเติบโตหยั่งรากไปตลอดทั่วทั้งยุโรป

ในประเทศอังกฤษ ผลงานจิตรกรรมภาพทิวทัศน์และสถาปัตยกรรมที่ฟื้นตัวขึ้นในแบบกอธธิคเป็นการตรึกตรองใคร่ครวญเกี่ยวกับเรื่อง"การระเหิดให้สูงส่งขึ้น"(the Sublime), ซึ่งศัพท์คำนี้หมายถึง ความรู้สึกที่ถูกยกระดับขึ้นและทำให้ปรากฏเป็นรูปร่างในแง่มุมที่น่าเกรงขามและแม้แต่ในแง่มุมที่น่ากลัวเกี่ยวกับธรรมชาติ

ในประเทศเยอรมัน นักปรัชญาในแนวอุดมคติ Georg Wilhelm Friedrich HEGEL อยู่นอกเหนือไปจากการฟื้นคืนทางประวัติศาสตร์ของลัทธิ neo-classicism ด้วยประวัติศาสตร์วิภาษวิธีของเขาเกี่ยวกับศิลปะ ซึ่งเป็นคุณสมบัติสำคัญในการพัฒนาทางด้านประวัติศาสตร์ศิลปะและทฤษฎีทางศิลปะต่อมาภายหลัง

สำหรับ Hegel ประติมากรคลาสสิคทั้งหลายได้บรรลุถึงดุลยภาพที่สมบรูณ์อันหนึ่งระหว่าง "ความคิด" กับ"วัสดุ"(the classical sculptors had achieved a perfect balance between idea and material), แต่ในงานศิลปกรรมแบบโรแมนติค ความคิดมีอิทธิพลเหนือกว่าวัสดุ, มันยินยอมให้ศิลปินแสวงหาการเปิดเผยตัวของจิตวิญญาน (but in romantic art the idea predominates over the material, allowing the artist to seek the revelation of Spirit)

ในฝรั่งเศส, Eugene Delacroix ท้าทายต่อหลักการลัทธิ neo-classic ที่ได้รับการสนับสนุนโดย the Academie des Beaux Arts ด้วยผลงานจิตรกรรมในแบบโรแมนติคของเขา และได้รับการสนับสนุนในงานเขียนวิจารณ์ต่างๆของ Charles Baudelaire, ผู้ซึ่งได้วางคุณค่าในระดับสูงสุดบนความสามารถเกี่ยวกับการจินตนาการ

ส่วนศิลปินคนอื่นๆของฝรั่งเศสที่รับหลักการลัทธิสัจนิยม(REALISM) ก็ได้สร้างสรรค์ภาพงานในเชิงวิพากษ์วิจารณ์สังคม(socially critical images)เกี่ยวกับชีวิตของคนเมืองและชนบท พวกชาวไร่ชาวนาในช่วงยุคสมัยของพวกเขา และปฏิเสธเนื้อหาเรื่องราวในแบบคลาสสิคและเชิงเปรียบเทียบที่แฝงความหมาย. ส่วนบรรดาศิลปินคนอื่นๆ, ทั้งในฝรั่งเศสและที่อื่นๆ, มีความเชื่อในศิลปะเพื่อศิลปะ(art for art's sake)

ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 บรรดาศิลปินในแนวทาง impressionists และ post-impressionists ได้ถูกปฏิเสธโดยวงการศิลปกรรมในสมัยนั้นซึ่งผูกติดอยู่กับขนบจารีต ดังนั้นจึงก่อให้เกิดศิลปินสมัยใหม่ที่เรียกว่า AVANT-GARDE, ในเวลาต่อมา และมันได้กลายมามีอิทธิพลครอบงำต่อศิลปะในคริสตศตวรรษที่ 20 ตามมา

เมื่อไม่นานมานี้ ศิลปะมักจะกลายมาเป็นเรื่องราวในทฤษฎีต่างๆทางปรัชญาเกี่ยวกับความรู้ ซึ่งได้ให้กำเนิดข้อคิดเห็นเกี่ยวกับการวิพากษ์วิจารณ์ใหม่ๆอย่างกว้างขวางมากขึ้นตามลำดับ ยกตัวอย่างเช่น จิตวิทยาของฟรอยด์(Freudian psychology) และทฤษฎีต่างๆทางปรากฎการณ์วิทยาเกี่ยวกับเจตนาและความตั้งใจ(phenomeno logical theories of intentionality) ซึ่งได้แปรรูปความคิดต่างๆเกี่ยวกับประสบการณ์ที่เป็นอัตวิสัยของทั้งตัวศิลปินและผู้ดูไป และนำเสนอระดับต่างๆเกี่ยวกับความหมายใหม่ๆ และรูปแบบใหม่ๆของงานศิลปะขึ้นมา

ไอเดียความคิดที่ขจรขจายไปอีกอย่างก็คือว่า ศิลปะได้สร้างวิธีการอันหนึ่งเกี่ยวกับประสบการณ์ที่คล้ายๆกันกับ"ภาษา"ในการปฏิบัติการของมัน. การวิจารณ์ในแนวรูปทรงนิยม(formalist criticism)ได้พัฒนาความคิดเห็นอันนี้ขึ้นมา ซึ่งได้นำไปสู่การปกป้องเกี่ยวกับจิตรกรรมและประติมากรรมนามธรรม(Abstract Art)

นักวิจารณ์ในแนว formalist ที่เด่นๆอย่างเช่น Clive BELL และ Cement GREENBERG ได้ถกเถียงถึงความสำคัญเกี่ยวกับปัจจัยต่างๆที่เป็นแก่นแท้ของรูปทรง, อย่างเช่น สี เส้น และองค์ประกอบ, และได้ยืนยันว่า"เนื้อหา"เป็นเรื่องรอง(representational content is secondary), กระทั่งรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่น่ารำคาญหรือทำให้เขว(distracting)เอาเลยทีเดียว (หมายเหตุ : โครงสร้างของศิลปะนั้น ประกอบขึ้นมาจาก 3 ส่วนคือ, รูปแบบ, เนื้อหา, และเทคนิค. นักวิจารณ์ในแนวรูปทรงนิยม จะเน้นพูดถึงเรื่องของรูปแบบและเทคนิค โดยไม่ให้ความสำคัญเกี่ยวกับเรื่องของเนื้อหา)

แต่อย่างไรก็ตาม การวิพากษ์วิจารณ์ที่ควบคู่กันในแนวทางของพวก Marxist ได้กลายมามีอิทธิพลเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆโดยผ่านงานเขียนของนักทฤษฎีต่างๆอย่างเช่น Theodor ADORNO และ Water BENJAMIN

การวิจารณ์ในแนว Marxist ร่วมสมัย พยายามที่จะไปให้พ้นจากบทวิจารณ์ต่างๆในเชิงสังคมวิทยา ซึ่งในคริสตศตวรรษที่ 19 การวิจารณ์ในแนวทาง Marxist ได้ทำหน้าที่สำรวรตรวจตราเพื่อทำความเข้าใจปฏิกริยาต่างๆในเชิงวิภาษวิธีเกี่ยวกับรูปแบบทางด้านศิลปะ, เงื่อนไขต่างๆเกี่ยวกับผลิตผลของมัน, และการตีความทางด้านเนื้อหา, ซึ่งบ่อยครั้งมักจะใช้ระเบียบวิธีเกี่ยวกับโครงสร้างทางภาษาและมนุษยวิทยา(structural linguistics and anthropology)

ท่าทีหรือทัศนคติเกี่ยวกับการวิจารณ์ที่แผ่กว้างในช่วงทศวรรษที่ 1980s ก็คือ บทบาทที่เป็นไปในทางตรงข้ามกับพวก modernist avant-gards ยังคงขยายตัวต่อไป, ซึ่งได้นำไปสู่สภาพการณ์ต่างๆที่เรียกว่า eclectic condition แพร่หลายอยู่ทั่วไป ซึ่งถือได้ว่าเป็นอัตลักษณ์ของ Postmodernism. (สำหรับคำว่า eclectic นั้นหมายความเกี่ยวกับ การนำเอาสิ่งที่ดีๆจากหลายๆแหล่งมารวมอยู่ด้วยกัน โดยไม่มีความสอดคล้องกัน ซึ่งเป็นลักษณะของศิลปกรรมหลังสมัยใหม่ มันคล้ายๆกับเป็นการผสมปนเป หรือลักษณะ hybrid)

ทฤษฎีเมื่อเร็วๆนี้ของ Post-Structuralism และทฤษฎีการตีความ(Interpretation Theory)ได้นำเสนอยุทธวิธีเกี่ยวกับการประเมินคุณค่าการวิจารณ์ ซึ่งได้รวมเอาความคิดเห็นอันหลากหลายและให้การยอมรับพื้นฐานอันไม่แน่นอน(คลุมเครือ - indeterminacy) ในเรื่องของความหมายด้วย

จะเห็นได้ว่า นับจากคริสตศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา การวิจารณ์ศิลปะได้พัฒนาไปมาก มีการนำเอาความรู้ในหลายๆสาขามาใช้เพิ่มเติมศักยภาพของการวิจารณ์ เพื่อให้เข้าใจถึงแง่มุมอื่นๆที่แฝงอยู่ในตัวศิลปิน ซึ่งสะท้อนถ่ายออกมาผ่านผลงานศิลปกรรมของพวกเขา ดังนั้น การสนใจแต่เฉพาะเรื่องราวของศิลปะ เรื่องของเทคนิค วิธีการ หรือองค์ประกอบของศิลปะแต่เพียงอย่างเดียว จึงไม่เพียงพออีกต่อไปสำหรับยุคนี้

เรียบเรียงโดย สมเกียรติ ตั้งนโม

พิพิธภัณฑ์ศิลปะ

2010-07-20T08:12:00.000-07:00

ห้องแสดงงานศิลปะ หรือพิพิธภัณฑ์ศิลปะในโลกตะวันตก คือพื้นที่สำหรับจัดนิทรรศการศิลปะ ปกติแล้วเป็นผลงานทางด้านทัศนศิลป์ ยกตัวอย่างเช่น งานจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ แต่อย่างไรก็ตาม งานภาพถ่าย ภาพประกอบ และผลงานศิลปะแบบติดตั้งที่เรียกว่า installation art และวัตถุต่างๆ ทางด้านงานประยุกต์ศิลป์ อาจได้รับการนำออกแสดงเช่นเดียวกัน แม้ว่าโดยทางการแล้ว พิพิธภัณฑ์ศิลปะ จะให้ความเอาใจใส่ต่อการจัดเตรียมพื้นที่เพื่อนำเสนอผลงานทางทัศนศิลป์ แต่บางครั้ง ก็ถูกใช้เป็นสถานที่รองรับกิจกรรมทางด้านศิลปะอื่นๆ ด้วย อย่างเช่น การแสดงดนตรี หรือการอ่านบทกวี เป็นต้น

ประเภทของห้องแสดงงานศิลปะ (Types of galleries)
ศัพท์คำนี้ถูกใช้ทั้งในส่วนของห้องแสดงงานศิลปะที่เป็นสาธารณะ (public galleries) เช่น พิพิธภัณฑ์ต่างๆ เพื่อแสดงผลงานศิลปะสะสมที่ได้รับการเลือกสรร และห้องแสดงงานศิลปะส่วนตัว (private galleries) ซึ่งหมายถึงธุรกิจการขายงานศิลปะ แต่อย่างไรก็ตาม ห้องแสดงงานทั้งสองประเภท อาจใช้เป็นพื้นที่รองรับนิทรรศการชั่วคราว และรวมถึงผลงานศิลปะที่หยิบยืมมากจากที่อื่นๆ ได้

ห้องแสดงงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ (Galleries in Museums)
ห้องต่างๆ ในพิพิธภัณฑ์ซึ่งถูกจัดให้แสดงผลงานศิลปะแก่สาธารณชน บ่อยครั้งมักหมายรวมถึงห้องแสดงงานต่างๆ ที่ถูกอุทิศให้กับผลงานศิลปะในยุคอียิปต์โบราณ ซึ่งเรียกว่า ห้องอียิปต์(Egypt Gallery) เป็นตัวอย่าง

ห้องแสดงงานศิลปกรรมร่วมสมัย (Contemporary Art Gallery)
ศัพท์คำว่า contemporary art gallery (ห้องแสดงงานศิลปกรรมร่วมสมัย) ปกติแล้ว ในโลกตะวันตกหมายถึง ห้องแสดงผลงานศิลปะส่วนตัวที่เน้นในเรื่องการพาณิชย์ ห้องแสดงภาพเหล่านี้ได้รับการสร้างขึ้นรวมอยู่ในกลุ่ม ณ ศูนย์กลางของเมืองขนาดใหญ่ ยกตัวอย่างเช่น The Chelsea district ของมหานครนิวยอร์ค ได้รับการพิจารณาในฐานะที่เป็นศูนย์กลางของศิลปกรรมร่วมสมัยโลก. ส่วนในชุมชนขนาดเล็ก อาจมีห้องแสดงงานศิลปะทำนองนี้เช่นกัน อันเป็นสถานที่พบปะชุมนุมกันของบรรดาศิลปินทั้งหลาย

โดยปกติแล้ว ห้องแสดงงานศิลปกรรมร่วมสมัย จะเปิดให้ผู้คนเข้าชมโดยไม่เก็บค่าบริการใดๆ แต่อย่างไรก็ตาม บางสถานที่ก็เป็นห้องแสดงงานศิลปะกึ่งส่วนตัว. ห้องแสดงผลงานศิลปะเหล่านี้มีวิธีการทำกำไรด้วยการลดราคาผลงานศิลปะ บางครั้ง 25-50 เปอร์เซ็นต์. นอกจากนี้ยังมีห้องแสดงผลงานศิลปะจำนวนมากที่มิได้ทำเพื่อหวังผลกำไร เพียงเป็นห้องรวบรวมและแสดงงานศิลปะ บางห้องแสดงภาพผลงานศิลปะในเมืองใหญ่ๆ อย่าง โตเกียว จะเก็บค่าเข้าชมจากศิลปินทั้งหลายด้วยอัตราตายตัวตลอดทั้งวัน แม้ว่าการทำเช่นนี้จะไม่เป็นที่พึงพอใจในตลาดศิลปะต่างๆ ระดับนานาชาติก็ตาม. ห้องแสดงงานศิลปะ บ่อยครั้งจะแขวนงานศิลปะของศิลปินแสดงเดี่ยว ส่วนภัณฑารักษ์มักจะนำเสนอผลงานแสดงของศิลปินเป็นกลุ่มๆ ซึ่งบรรดาศิลปินเหล่านั้นได้พูดถึงบางสิ่งบางอย่างในแนวทางเดียวกัน

งานทัศนศิลป์ที่ไม่นิยมนำเสนอในห้องแสดงงานศิลปะ (Visual art not shown in a gallery)
ผลงานบนกระดาษ อย่างเช่น งานวาดเส้น และงานภาพพิมพ์ของบรรดาศิลปินระดับปรมาจารย์ ปกติแล้วจะไม่ถูกเลือกโดยภัณฑารักษ์ทั้งหลายให้จัดแสดง ด้วยเหตุผลเกี่ยวกับการอนุรักษ์ และผลงานที่กล่าวถึงเหล่านี้ จะมีการสะสมและจัดแสดงในห้องภาพพิมพ์ในพิพิธภัณฑ์ต่างๆ อยู่แล้ว. และโดยทั่วไป งานจิตรกรรมฝาผนังยังคงได้รับการเขียนอยู่ แม้ว่าจำนวนมากของผลงานประเภทนี้จะได้รับการเคลื่อนย้ายไปยังห้องแสดงภาพต่างๆ รูปแบบอันหลากหลายของผลงานในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตัวอย่างเช่น land art (ศิลปะที่สร้างสรรค์ขึ้นบนพื้นดิน) และ performance art (ศิลปะการแสดงที่แสดงโดยศิลปิน - ไม่ใช่โดยนักแสดง) ปกติแล้ว จะถูกนำเสนออยู่นอกห้องแสดงผลงานศิลปะ

นอกจากที่กล่าวมาแล้วนี้ ยังมีสถานที่แสดงผลงานศิลปะ เรียกว่า "สวนประติมากรรม"(sculpture garden or sculpture park), ซึ่งนำเสนองานประติมากรรมที่นอกตัวอาคาร ผลงานประติมากรรมแบบติดตั้ง(Sculpture installation) ปัจจุบันดูเหมือนจะได้รับความนิยมสูง และมีการนำเสนอเพียงชั่วคราวระหว่างการแสดงนิทรรศการคล้ายกับงานเฉลิมฉลองต่างๆ

ศิลปะ เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น

2010-07-20T08:09:00.001-07:00

ในสมัยโบราณ นักปราชญ์ได้ให้ความหมายของศิลปะ (Art) ไว้ว่า ศิลปะ คือ สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น ไม่ได้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ เพราะฉะนั้น ต้นไม้ ภูเขา ทะเล น้ำตก ความงดงามต่าง ๆ ตามธรรมชาติจึงไม่เป็นศิลปะ ดอกไม้ที่เห็นว่าสวยสดงดงามนักหนา ก็ไม่ได้เป็นศิลปะเลย ถ้า หากเรายึดถือตามความหมายนี้แล้ว สิ่งที่มนุษย์สร้างสร้างขึ้นทั้งหลาย ก็ล้วนแล้วแต่เป็นศิลปะ ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็น ภาพวาด ภาพพิมพ์ งานปั้น งานแกะสลัก เสื้อผ้าอาภรณ์ เครื่องประดับ ที่อยู่อาศัย ยานพาหนะ เครื่องใช้สอย ตลอดจนถึงอาวุธที่ใช้รบราฆ่าฟันกัน ก็ล้วนแต่เป็นศิลปะ ทั้งสิ้นไม่ว่ามนุษย์สร้างสิ่งที่ดีงาม เลิศหรูอลังการ หรือน่าเกลียดน่าชังอย่างไรก็ตาม ล้วนแต่เป็น งานศิลปะอย่างนั้นหรือไม่ ?

ศิลปะเป็นผลงานการสร้างสรรค์

2010-07-20T08:08:00.000-07:00

ในสมัยต่อมา มีผู้ให้ความหมายของศิลปะว่า ศิลปะเป็นผลงานการสร้างสรรค์ ซึ่งในความหมาย นี้ เราต้องมาตีความหมายของคำว่า "การสร้างสรรค์" กันเสียก่อน การสร้างสรรค์ หรือที่ภาษา อังกฤษเรียกว่า "Cerative" นั้น คือ การทำให้เกิดบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา ซึ่งบางสิ่งบางอย่างนั้นไม่เคยมีอยู่มาก่อน ทั้งที่เป็นผลิตผล หรือกระบวนการ หรือความคิด ดังนั้น สิ่งที่จะเป็นงานสร้าง สรรค์ได้จะต้องเป็นประดิษฐ์กรรมใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนในโลก หรือเป็นกระบวนการใหม่ ๆ ที่ สร้างขึ้นมาเพื่อกระทำการบางสิ่งบางอย่างให้ประสบผลสำเร็จ หรือเป็นการสร้างแนวคิดใหม่ ที่จะนำไปสู่วิธีการใหม่ ๆ แนวคิดใหม่ ๆ นี้เองที่เป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างสรรค์ เพราะแนวคิด ใหม่ จะนำไปสู่การพัฒนากระบวนการ หรือวิธีการใหม่ ๆ ที่จะนำไปสู่ผลผลิตหรือประดิษฐ์กรรมใหม่ ๆ ให้เกิดขึ้นมาในโลก และตอบสนองความต้องการในด้านต่าง ๆ ของมนุษย์ได้ เพื่อแทนที่ ผลผลิต หรือประดิษฐ์กรรมเดิม ที่ตอบสนองได้ไม่พอเพียง หรือไม่เป็นที่พอใจ การสร้างสรรค์ใน อีกความหมายหนึ่งจึงเกิดขึ้น คือ เป็นการทำให้ดีขึ้นกว่าเดิม ซึ่งมีหลาย ๆ วิธี โดยอาจเป็นการปรับ ปรุงกระบวนการใหม่ ให้ได้ผลผลิตมากกว่าเดิม หรือเป็นการปรับปรุงรูปแบบผลผลิตใหม่ โดยใช้ วิธีการเดิม แต่ผลผลิตมีคุณภาพมากขึ้น แต่ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบใด ๆ ก็ตาม เป็นการกระทำให้เกิดขึ้น จากการใช้แนวคิดแบบใหม่ ๆ ทั้งสิ้น และเป็นผลของวิธีการคิดที่เรียกว่า "ความคิดสร้างสรรค์"